En dat wil ik ook niet worden. Ik heb trouwens wel een hele tas vol make- up die ik gedurende mijn puberteitsjaren verzameld heb (lekker contradictorisch), omdat bijna al mijn vriendinnen dit deden en omdat ik het er mooi vind uitzien. Bij een feestje doe ik trouwens wél vaak make-up op: flink laagje mascara, oogschaduw, soms wat lipgloss en wat blos op mijn wangetjes. Maar buiten dat, nee niet echt, hooguit dat ik wat foundation opsmeer wanneer ik mijn huid 's ochtends teveel vind glimmen en het douchen er niet tegen werkt. Mascara draag ik op de dagen dat ik 's ochtends nog wat tijd over heb na het klaarmaken en bijgevolg de keuze heb om of letterlijk op de bus te zitten wachten of toch maar eens mijn mascara verder op te gebruiken. Het zal je niet verbazen dat zo'n dagen niet heel vaak voorkomen, aangezien ik dol ben op zo lang mogelijk uitslapen en een hekel heb aan het geluid van wekkers.
Wanneer ik daarentegen een belangrijke afspraak heb of mensen voor de eerste keer zie, draag ik meestal wat mascara. Heel gek. Waarom ik dit doe, weet ik niet precies. Wil ik mijn lichte onzekerheid maskeren? Wil ik laten zien dat ik er best redelijk kan uitzien- want ja, ik moet toegeven, ik vind mijn blik wat expressiever met mascara dan zonder? Of weet ik dat mascara de algemene Nederlandse norm is- wil je wat zakelijk representatief overkomen- en doe ik het daarom noodgedwongen? Misschien is het wel een combinatie van deze factoren. Het zou me wel leuk lijken ooit een onderzoek uit te laten voeren naar of er verschil zit in het aannemen van vrouwen met en zonder make-up tijdens sollicitaties. Ik hoorde ooit van een goede kennis, die er niet verkeerd uitziet en een bijna perfect cv heeft in het desbetreffende vakgebied maar geen make-up of kostuum draagt, dat ze door een bemiddelingskantoor was afgewezen voor een bepaalde functie wegens "een gebrek aan zakelijke representativiteit". Dat was slikken, dat de verpakking blijkbaar meer telt dan de inhoud. Want die kennis heeft zeker inhoud en ik kan me niet voorstellen dat iemand beter aansloot qua inhoudelijke capaciteiten. De vacature was een jaar later trouwens nog steeds niet ingevuld.
Maar goed, zoals meestal wijk ik af, terug naar het gebruik van make-up. Ik was op introductiekamp met mijn studie en schrok er soms van hoeveel schmink sommige meiden gebruiken. Om dan nog niet eens na te denken over hoeveel euro's dit per maand kost en hoeveel tijd in iemands leven. Tijd die naar mijn mening veel beter gebruikt kan worden. Ik bedoel, mannen dragen toch ook geen make-up? Iedereen zegt altijd wel "een man met make-up, dat is niet mooi en hoort niet", maar ik denk dat er best aan gewend kan worden en dat wanneer bijna alle mannen het beginnen dragen, het opeens een schoonheidsbeeld zal worden. Net als dat ik denk dat wanneer alle meiden stoppen met make-up, een meid met make-up dezelfde reactie als een man met make-up zal krijgen.
Misschien denk ik teveel over alles na op een zondagmiddag, maar ik wou dit gewoon even kwijt. Ik wil niet het faillissement van de schoonheidsindustrie op mijn geweten hebben (stel je voor, weer zoveel banen weg in tijden van crisis, zou ik mezelf nooit vergeven), dus blijf gerust alles op je smeren en gebruiken als je je daar goed bij voelt. Vergeet alleen niet te vergeten dat echte schoonheid vanbinnen zit, en dat een slim iemand door het masker dat je draagt heen kijkt. Of daar nu een net zo mooi iemand of een lelijk iemand qua karakter onder zit.
Ondertussen blijf ik een sporadische gebruikster en geef ik toe dat voor de spiegel tutten soms heerlijk kan zijn.
zondag 23 februari 2014
zondag 22 december 2013
Hét speciale moment
Het einde van mijn tijdperk op de middelbare school, het is iets waar ik al jaren naar uitkeek. Waarom? Niet omdat ik een onaardige klas had, de leerkrachten vervelend vond of omdat ik al een groot plan had wat ik ná mijn leven als middelbare scholier ging doen.
Ook niet omdat het een hype was om weg te willen van de middelbare school, want ik ben altijd van het principe dat ik net niet wil meedoen aan hypes. Zeg zelf, er is niets stoer aan meelopen. Daarom heb ik lange tijd geen smartphone of iPad gehad.
Ik wou gewoon groot worden, iets anders, kijken of aan de andere kant van de heuvel het gras groener was. Dat ik best van de klaveren naar de biezen kon gaan, tja, daar dacht ik niet aan, en dat denk ik nu nog steeds niet. Studeren is leuk als je een richting hebt die echt bij je past.
Student zijn klinkt leuker dan "middelbare scholier". Studenten hoeven niet verplicht naar de les, zitten niet met ouders die gebeld worden als ze er een keertje ongeoorloofd niet zijn. Studenten kunnen zo laat thuiskomen als ze willen. Ze hebben weinig les, feesten en zuipen. Kunnen uitvreten wat ze willen in een stad ver van bekenden. Dat beeld had ik als naïeveling van het studentenleven.
Inmiddels besef ik dat je als middelbare scholier ook gewoon flink feest en alcohol nuttigt (al besef ik nog meer dat dit laatste slecht is voor de hersenen, en aangezien ik nu al geen Einstein ben, kan ik er maar beter voorzichtig mee omspringen, dus comazuipen laat ik achterwege), dat ik met mijn 22 lesuren afgelopen schooljaar best een pretpakket had en dat de leerstof van examens (ja, zelfs die van centrale examens) best meevalt in vergelijking met de studieboeken aan de universiteit. Ga je niet naar colleges, heb je meer kans de studiepunten niet te halen en daarnaast is het zo dat als je een studie kiest die je ligt, colleges juist een aangenaam tijdverdrijf zijn. Je krijgt te maken met het sociale leenstelsel binnenkort, BSA's, als je op kamers gaat moet je helemaal voor jezelf zorgen en je hebt een richtlijn van 40 uur werken per week. Heb je geen rijke ouders en geen zin om lekker veel te lenen, moet je een bijbaantje nemen. Met bijgevolg meer kans dat BSA niet te halen.
Je kunt doemdenken of optimistje spelen. Een vaas met twee bloemen kun je zien als een ongevulde, onvervulde sfeerschepper in je woonkamer of je kunt juist de pracht en kunst van deze twee ooit levende plantenwezentjes aanschouwen, die nog steeds een soort van leven, aangezien ze water opzuigen. Het kan allebei.
Ook niet omdat het een hype was om weg te willen van de middelbare school, want ik ben altijd van het principe dat ik net niet wil meedoen aan hypes. Zeg zelf, er is niets stoer aan meelopen. Daarom heb ik lange tijd geen smartphone of iPad gehad.
Ik wou gewoon groot worden, iets anders, kijken of aan de andere kant van de heuvel het gras groener was. Dat ik best van de klaveren naar de biezen kon gaan, tja, daar dacht ik niet aan, en dat denk ik nu nog steeds niet. Studeren is leuk als je een richting hebt die echt bij je past.
Student zijn klinkt leuker dan "middelbare scholier". Studenten hoeven niet verplicht naar de les, zitten niet met ouders die gebeld worden als ze er een keertje ongeoorloofd niet zijn. Studenten kunnen zo laat thuiskomen als ze willen. Ze hebben weinig les, feesten en zuipen. Kunnen uitvreten wat ze willen in een stad ver van bekenden. Dat beeld had ik als naïeveling van het studentenleven.
Inmiddels besef ik dat je als middelbare scholier ook gewoon flink feest en alcohol nuttigt (al besef ik nog meer dat dit laatste slecht is voor de hersenen, en aangezien ik nu al geen Einstein ben, kan ik er maar beter voorzichtig mee omspringen, dus comazuipen laat ik achterwege), dat ik met mijn 22 lesuren afgelopen schooljaar best een pretpakket had en dat de leerstof van examens (ja, zelfs die van centrale examens) best meevalt in vergelijking met de studieboeken aan de universiteit. Ga je niet naar colleges, heb je meer kans de studiepunten niet te halen en daarnaast is het zo dat als je een studie kiest die je ligt, colleges juist een aangenaam tijdverdrijf zijn. Je krijgt te maken met het sociale leenstelsel binnenkort, BSA's, als je op kamers gaat moet je helemaal voor jezelf zorgen en je hebt een richtlijn van 40 uur werken per week. Heb je geen rijke ouders en geen zin om lekker veel te lenen, moet je een bijbaantje nemen. Met bijgevolg meer kans dat BSA niet te halen.
Je kunt doemdenken of optimistje spelen. Een vaas met twee bloemen kun je zien als een ongevulde, onvervulde sfeerschepper in je woonkamer of je kunt juist de pracht en kunst van deze twee ooit levende plantenwezentjes aanschouwen, die nog steeds een soort van leven, aangezien ze water opzuigen. Het kan allebei.
vrijdag 22 november 2013
Handwerkers
Lappen aan elkaar.
Elke stof tot nadenken,
elke levensles geeft woorden
om aan elkaar te breien
en staat soms haaks,
nee, haakt letterlijk in
onze vaste patronen,
onze leefgewoontes,
die we weigeren te veranderen.
Zij en wij liggen dwars.
We laten steken vallen
maar meestal loopt het
goed af, kruipen we, als het ware,
door het oog van de naald.
En zo volgen we de leidraad
van elk hoofdstuk, elk levensverhaal.
elke levensles geeft woorden
om aan elkaar te breien
en staat soms haaks,
nee, haakt letterlijk in
onze vaste patronen,
onze leefgewoontes,
die we weigeren te veranderen.
Zij en wij liggen dwars.
We laten steken vallen
maar meestal loopt het
goed af, kruipen we, als het ware,
door het oog van de naald.
En zo volgen we de leidraad
van elk hoofdstuk, elk levensverhaal.
maandag 2 september 2013
Ik heb geschreven. En dat was dat.
Er was een man. Een man die niet drinken kon. Drank dronk hij niet zodat dronken buien in beschonken toestand slechts behoorden tot zij die wel dronken en die zonken in tranende ogen tot de oevers van het uitgedroogde strand.
De handdoek is slechts zo schoon als de gebruiker daarvan.
De schoenen hobbelen en lopen de voeten achterna.
Een jurkje verhult wat anderen juist onthullen willen.
De haren willen wegwaaien maar kunnen zich niet loswrikken van hun wortels. Haren zijn lang, de wortels worden sterker om ze te dragen. Haren zijn lang, proberen te ontsnappen maar snappen dat ze altijd bij het begin zullen blijven. Eens losgeraakt, over de weg geraakt, zijn ze niet meer van haar.
Ik snap zelf nog niets van deze blogpost, schreef wat in me opkwam, hoop dat het tot denken zet. Vond dit brainstormen zonder bij te schaven wel erg leuk om te doen, dus raad het zeker aan iedereen aan om eens te proberen. Ben benieuwd of daar wat uitkomt! Vinden jullie dit iets?
Wees overigens niet ongerust dat al mijn berichten vanaf nu in deze stijl komen. ;)
De handdoek is slechts zo schoon als de gebruiker daarvan.
De schoenen hobbelen en lopen de voeten achterna.
Een jurkje verhult wat anderen juist onthullen willen.
De haren willen wegwaaien maar kunnen zich niet loswrikken van hun wortels. Haren zijn lang, de wortels worden sterker om ze te dragen. Haren zijn lang, proberen te ontsnappen maar snappen dat ze altijd bij het begin zullen blijven. Eens losgeraakt, over de weg geraakt, zijn ze niet meer van haar.
Ik snap zelf nog niets van deze blogpost, schreef wat in me opkwam, hoop dat het tot denken zet. Vond dit brainstormen zonder bij te schaven wel erg leuk om te doen, dus raad het zeker aan iedereen aan om eens te proberen. Ben benieuwd of daar wat uitkomt! Vinden jullie dit iets?
Wees overigens niet ongerust dat al mijn berichten vanaf nu in deze stijl komen. ;)
dinsdag 27 augustus 2013
Een greep uit het leven van "Velletje toiletpapier"
Velletje, zo heet ik samen met mijn biljoenen uniseks broertjes en zusjes die verspreid worden over de hele wereld. Dagelijks komen er miljoenen bij en wacht er voor miljoenen de verdrinkingsdood. Jammer dat we geen handen, telefoon, fototoestel of wat dan ook hebben, anders konden we wereldse ervaringen uitwisselen. Wel ogen, maar dit blijft onder ons, want een groot proces rond voyeurisme kan ik missen als kiespijn haha grapje, want die heb ik natuurlijk niet.
Ik had één wens: verkocht worden in Spanje, bruingekleurde billetjes aanschouwen. Nederland kreeg ik in de plaats.
Nu mogen de Nederlandse mensen er ook wel zijn, maar ze zijn zo groot en lomp. Telkens wanneer ze op de toiletpot ploffen en wild velletjes van de toiletrol scheuren, zie ik hoe mijn verwanten getweeëndeeld worden en besef ik dat mij dit lot ook staat te wachten. Of ze besluiten levende mummies te maken, wat resulteert in de zoveelste grote massamoord waar je niemand over hoort.
Ik woon bij W.C. Bril. Walter Cornelis plast nogal vaak naast de pot. Dan voel ik nattigheid. Ik haat water en pis, word ik nogal pissig van. De wc-bril doet hij nooit omhoog, tot grote ergernis van Marieke met de blonde vlechtjes en rode rokjes. Marieke is lief, behalve als meneer Bril een toiletbezoek heeft gedaan. Wanneer hij weigert dit kleine kamertje te reinigen, schreeuwt ze dat hij de pot op kan.
Jacqueline komt vaak op bezoek. Zij is een echte kakmadam. Wanneer het tenslotte mijn beurt is, besef ik dat ik goed in de shit zit.
Zo los ik met al mijn problemen op.
Ik had één wens: verkocht worden in Spanje, bruingekleurde billetjes aanschouwen. Nederland kreeg ik in de plaats.
Nu mogen de Nederlandse mensen er ook wel zijn, maar ze zijn zo groot en lomp. Telkens wanneer ze op de toiletpot ploffen en wild velletjes van de toiletrol scheuren, zie ik hoe mijn verwanten getweeëndeeld worden en besef ik dat mij dit lot ook staat te wachten. Of ze besluiten levende mummies te maken, wat resulteert in de zoveelste grote massamoord waar je niemand over hoort.
Ik woon bij W.C. Bril. Walter Cornelis plast nogal vaak naast de pot. Dan voel ik nattigheid. Ik haat water en pis, word ik nogal pissig van. De wc-bril doet hij nooit omhoog, tot grote ergernis van Marieke met de blonde vlechtjes en rode rokjes. Marieke is lief, behalve als meneer Bril een toiletbezoek heeft gedaan. Wanneer hij weigert dit kleine kamertje te reinigen, schreeuwt ze dat hij de pot op kan.
Jacqueline komt vaak op bezoek. Zij is een echte kakmadam. Wanneer het tenslotte mijn beurt is, besef ik dat ik goed in de shit zit.
Zo los ik met al mijn problemen op.
maandag 8 juli 2013
Vakantiebezigheden
Het vakantiegevoel is me eindelijk volledig overvallen (oké, volledig is een groot woord, want zoals ik een bezig bijtje kan zijn en tegelijkertijd een enorme luiwammes, zorg ik er altijd voor dat ik taken heb die moeten en die wissel ik af met zinloos rondhangen- en nee, ik ben geen hangjongere).
De zon schijnt (eindelijk!), overal ijsjes en maffe internetfilmpjes en de televisie zelf. Wat is het leven mooi. Dit afgewisseld met de laatste dingetjes regelen voor mijn reis, feestjes, shoppen en vooral schandalig lang uitslapen. Rondlopen in een felgekleurde wijde short die het eigenlijk alleen maar verdient om ergens ver weg op vakantie te dragen omdat er geen shirtje op te combineren valt, aangezien elke combinatie vloekt en mijn witte beentjes flets afsteken tegen het kleurenparadijs. Maar hij zit zo lekker en de tuin kan geen kwaad want de buurt kent me toch al. Daarbij komt nog dat ik natuurlijk mijn diploma in handen heb, wat maakt dat ik de hele tijd het gevoel heb dat nu ik scheikunde (en nog wat andere vakken waar ik klappertandend examen in afgelegd heb) overwonnen heb, er wel degelijk wonderen bestaan. Dus alleen maar genieten, zon, relaxen, lezen en noem maar op: hetmag moet, want het kan!
Die laatste zin gaat niet volledig voor me op. Als je een heel schooljaar overspoeld bent met de Stoa, weet je dat je alles met mate moet doen. Een balans gevonden tussen nuttig zijn en genieten, dat is wat ik heb gedaan en nog hoop te optimaliseren.
Hoe ben ik dan actief bezig (lees: probeer ik dat te doen)? Door mijn passies, die schrijven, kinderen en kennis vergaren zijn, te combineren. Ik wil namelijk een (uitgebreide) website rond de rechten, het belang en de ontwikkeling van het kind bij een echtscheiding lanceren, in de breedste zin. Ik weet dat ik dit een maandje geleden al eens langs de zijlijn heb vermeld, maar waar het hart van overloopt, tja, dat uit zich al dan niet even op een eigen blog. Het is trouwens een hele organisatie: plan van aanpak maken, goede webhosting zoeken, dan met het hostingpakket kunnen werken, informatie en content voor de website zoeken en schrijven, promoten en communiceren zodra de site er is, afbeeldingen ontwerpen, enthousiast en goed team samenstellen, etc. Vooral veel denken en plannen eigenlijk, veel meer dan ik had verwacht toen ik het basisidee kreeg. Niet dat ik me hierdoor laat afschrikken. Nee, het is juist een extra uitdaging, en ik houd wel van uitdagingen. Ik vind de ontwikkeling van kinderen en de maatschappij in zijn geheel erg belangrijk (en kinderen zijn nu eenmaal de maatschappij van morgen), dus ik vind het meer dan de moeite waard om er verder mee te gaan en ben blij dat ik nu een heerlijk lange vakantie daarvoor heb.
Daarnaast heb ik deze vakantie ook aan proeflezen gedaan en enkele hoofdstukken van mijn manuscript bijgeschaafd, waar ik stiekem (nu niet meer zo stiekem...) erg trots op ben. En ik heb enkele andere fantastische ervaringen meegemaakt. Dus op naar de resterende zeven weken!
De zon schijnt (eindelijk!), overal ijsjes en maffe internetfilmpjes en de televisie zelf. Wat is het leven mooi. Dit afgewisseld met de laatste dingetjes regelen voor mijn reis, feestjes, shoppen en vooral schandalig lang uitslapen. Rondlopen in een felgekleurde wijde short die het eigenlijk alleen maar verdient om ergens ver weg op vakantie te dragen omdat er geen shirtje op te combineren valt, aangezien elke combinatie vloekt en mijn witte beentjes flets afsteken tegen het kleurenparadijs. Maar hij zit zo lekker en de tuin kan geen kwaad want de buurt kent me toch al. Daarbij komt nog dat ik natuurlijk mijn diploma in handen heb, wat maakt dat ik de hele tijd het gevoel heb dat nu ik scheikunde (en nog wat andere vakken waar ik klappertandend examen in afgelegd heb) overwonnen heb, er wel degelijk wonderen bestaan. Dus alleen maar genieten, zon, relaxen, lezen en noem maar op: het
Die laatste zin gaat niet volledig voor me op. Als je een heel schooljaar overspoeld bent met de Stoa, weet je dat je alles met mate moet doen. Een balans gevonden tussen nuttig zijn en genieten, dat is wat ik heb gedaan en nog hoop te optimaliseren.
Hoe ben ik dan actief bezig (lees: probeer ik dat te doen)? Door mijn passies, die schrijven, kinderen en kennis vergaren zijn, te combineren. Ik wil namelijk een (uitgebreide) website rond de rechten, het belang en de ontwikkeling van het kind bij een echtscheiding lanceren, in de breedste zin. Ik weet dat ik dit een maandje geleden al eens langs de zijlijn heb vermeld, maar waar het hart van overloopt, tja, dat uit zich al dan niet even op een eigen blog. Het is trouwens een hele organisatie: plan van aanpak maken, goede webhosting zoeken, dan met het hostingpakket kunnen werken, informatie en content voor de website zoeken en schrijven, promoten en communiceren zodra de site er is, afbeeldingen ontwerpen, enthousiast en goed team samenstellen, etc. Vooral veel denken en plannen eigenlijk, veel meer dan ik had verwacht toen ik het basisidee kreeg. Niet dat ik me hierdoor laat afschrikken. Nee, het is juist een extra uitdaging, en ik houd wel van uitdagingen. Ik vind de ontwikkeling van kinderen en de maatschappij in zijn geheel erg belangrijk (en kinderen zijn nu eenmaal de maatschappij van morgen), dus ik vind het meer dan de moeite waard om er verder mee te gaan en ben blij dat ik nu een heerlijk lange vakantie daarvoor heb.
Daarnaast heb ik deze vakantie ook aan proeflezen gedaan en enkele hoofdstukken van mijn manuscript bijgeschaafd, waar ik stiekem (nu niet meer zo stiekem...) erg trots op ben. En ik heb enkele andere fantastische ervaringen meegemaakt. Dus op naar de resterende zeven weken!
vrijdag 21 juni 2013
Schooluitje met juf Laura naar een educatief museum
Afgelopen
zaterdag was het zover, onverwachts. Voor de derde of vierde keer in mijn leven
naar Amsterdam. Het was een schoolreisje, terwijl ik mijn schoolcarrière net
afgerond heb. Laura was de juf van de kleuterklas die bestond uit Lisa, Renze,
Rick, Rosalie en ik (hé, mijn naam begon als enige van de groep niet met de
letter L of R).
Nemo was de bestemming, en klasgenootje Rosalie moest juf Laura (die door rood liep) de weg wijzen naar het museum. Ik was al eens eerder in Nemo geweest toen ik elf was, dus dat ik dit opeens als vierjarige op een later tijdstip mocht meemaken bewijst mooi dat alles kan, net zoals op schoolreis gaan als je niet meer op school zit.
Maar goed, verder over de dag. Ik lijd al vroegtijdig aan dementie aangezien ik enkele keren vergat dat ik nog maar vier was, wat vooral problemen opleverde toen we als klas de peepshow betraden. De juf wist het gelukkig geregeld: als wij het niet tegen onze ouders zouden zeggen zodat de juf geen klachtenbrieven kreeg, mochten we naar binnen en nam de juf de verantwoordelijkheid op zich als we schokkende dingen te zien zouden krijgen. Ik zag allemaal tekenpoppen zoals ik er zelf ook één in mijn kamer heb die aan het spelen waren.
Lisa en ik bleken fantastische ooggetuigen voor de politie te zijn als er een diefstal gebeurt, en dat terwijl Lisa duidelijk last had van haar ogen, want als de juf in de buurt was, knipperde ze telkens met één oog. We vormden een topteam en hadden alle vragen juist. Boem.
Ik onderschat/overschat (hangt ervan af hoe je het bekijkt) mezelf, dat is weer eens gebleken. Er was een spiegel die je er dikker en dunner liet uitzien en als je dacht dat de spiegel je lichaam correct weergaf, moest je op de knop drukken. Met volle concentratie keek ik naar mijn spiegelbeeld en ik drukte. “Je schat jezelf dikker in dan je bent”, dreunde de robotstem van de spiegel. En ik die dacht dat ik juist te laat had gedrukt, dus mezelf een te dunne beoordeling had gegeven. Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie is…
Verder blijkt uit een muziektest dat ik een vrolijk en conventioneel persoon ben, zoals de meeste bezoekers van Nemo. Nou hou ik er niet van om bij de massa te horen, maar voor dit leuke fleurige resultaat wil ik een uitzondering maken.
Mijn stiekeme voornemen was om erg braaf te zijn, zodat de juf me twee supergavecoole 3D-stickers aan het einde van de dag zou geven als beloning. Die verwachting verdween als sneeuw voor de zon toen de juf op het dakterras vermeldde dat Lisa en ik de moeilijkste kinderen waren. Ik heb indruk gemaakt, dat wel.
Dat de Erasmusbrug uit Rotterdam een centrale plek had in een museum in Amsterdam vond ik erg opvallend. Wel mooi, aangezien je met samenwerking veel kan bereiken. Dat merkten we als klas erg goed in de zoektocht naar een pannenkoekenhuis in Amsterdam. Het was ernaar zoeken tussen de coffeeshops. In het pannenkoekenhuis at ik een heerlijke pannenkoek met ananas, spek en stroop (zelf samengesteld!). Gelukkig denk je als vierjarige nog niet aan wat wel/niet gezond is en is lijnen iets waar je nog nooit van gehoord hebt (binnen de lijntjes kleuren wel). Ik heb een gezonde eetlust, dus na de pannenkoek had ik nog steeds honger. Gelukkig was er bij het station een Burger King en had een lief klasgenootje appeltjes bij, zodat ik niet alleen een gezonde eetlust heb, maar ook nog eens een beetje gezond heb gegeten.
De sticker van de juf, het visje Nemo, heeft een mooi plekje gekregen in mijn kamer. Het was een leuk dagje met de klas en ik kon gelukkig een stukje meetreinen met klasgenootje Rick (die geen groot groen monster bleek te zijn zoals de juf had gezegd) en Laura. Gezelligheid en 40% korting.
Nemo was de bestemming, en klasgenootje Rosalie moest juf Laura (die door rood liep) de weg wijzen naar het museum. Ik was al eens eerder in Nemo geweest toen ik elf was, dus dat ik dit opeens als vierjarige op een later tijdstip mocht meemaken bewijst mooi dat alles kan, net zoals op schoolreis gaan als je niet meer op school zit.
Maar goed, verder over de dag. Ik lijd al vroegtijdig aan dementie aangezien ik enkele keren vergat dat ik nog maar vier was, wat vooral problemen opleverde toen we als klas de peepshow betraden. De juf wist het gelukkig geregeld: als wij het niet tegen onze ouders zouden zeggen zodat de juf geen klachtenbrieven kreeg, mochten we naar binnen en nam de juf de verantwoordelijkheid op zich als we schokkende dingen te zien zouden krijgen. Ik zag allemaal tekenpoppen zoals ik er zelf ook één in mijn kamer heb die aan het spelen waren.
Lisa en ik bleken fantastische ooggetuigen voor de politie te zijn als er een diefstal gebeurt, en dat terwijl Lisa duidelijk last had van haar ogen, want als de juf in de buurt was, knipperde ze telkens met één oog. We vormden een topteam en hadden alle vragen juist. Boem.
Ik onderschat/overschat (hangt ervan af hoe je het bekijkt) mezelf, dat is weer eens gebleken. Er was een spiegel die je er dikker en dunner liet uitzien en als je dacht dat de spiegel je lichaam correct weergaf, moest je op de knop drukken. Met volle concentratie keek ik naar mijn spiegelbeeld en ik drukte. “Je schat jezelf dikker in dan je bent”, dreunde de robotstem van de spiegel. En ik die dacht dat ik juist te laat had gedrukt, dus mezelf een te dunne beoordeling had gegeven. Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie is…
Verder blijkt uit een muziektest dat ik een vrolijk en conventioneel persoon ben, zoals de meeste bezoekers van Nemo. Nou hou ik er niet van om bij de massa te horen, maar voor dit leuke fleurige resultaat wil ik een uitzondering maken.
Mijn stiekeme voornemen was om erg braaf te zijn, zodat de juf me twee supergavecoole 3D-stickers aan het einde van de dag zou geven als beloning. Die verwachting verdween als sneeuw voor de zon toen de juf op het dakterras vermeldde dat Lisa en ik de moeilijkste kinderen waren. Ik heb indruk gemaakt, dat wel.
Dat de Erasmusbrug uit Rotterdam een centrale plek had in een museum in Amsterdam vond ik erg opvallend. Wel mooi, aangezien je met samenwerking veel kan bereiken. Dat merkten we als klas erg goed in de zoektocht naar een pannenkoekenhuis in Amsterdam. Het was ernaar zoeken tussen de coffeeshops. In het pannenkoekenhuis at ik een heerlijke pannenkoek met ananas, spek en stroop (zelf samengesteld!). Gelukkig denk je als vierjarige nog niet aan wat wel/niet gezond is en is lijnen iets waar je nog nooit van gehoord hebt (binnen de lijntjes kleuren wel). Ik heb een gezonde eetlust, dus na de pannenkoek had ik nog steeds honger. Gelukkig was er bij het station een Burger King en had een lief klasgenootje appeltjes bij, zodat ik niet alleen een gezonde eetlust heb, maar ook nog eens een beetje gezond heb gegeten.
De sticker van de juf, het visje Nemo, heeft een mooi plekje gekregen in mijn kamer. Het was een leuk dagje met de klas en ik kon gelukkig een stukje meetreinen met klasgenootje Rick (die geen groot groen monster bleek te zijn zoals de juf had gezegd) en Laura. Gezelligheid en 40% korting.
donderdag 6 juni 2013
Tijden veranderen, dromen blijven bestaan
Toen die volwassen mensen reuzen voor me leken, kon ik me niet voorstellen ooit zelf zo'n type te worden dat bij wijze van spreken als Langnek over de kinderkopjes heen kan kijken en een overzicht heeft over wat er in de wereld gebeurt (al ben ik nog steeds tamelijk klein).
Waar ik mezelf als driejarige de vraag stelde hoe Sinterklaas door elke schoorsteen paste, waar hij al dat geld vandaan haalde, hoe zijn schimmel op een dak kon lopen en vooral hoe die goede ouwe man overal tegelijkertijd kon zijn, zoals het leek, vroeg ik me als vijfjarige dan weer af waar die zon in hemelsnaam 's nachts naartoe was. Gekke zon. Eens de zeven jaar gepasseerd, hield ik me met serieuzere vragen bezig.
Wat ik wel zeker wist zodra ik kon spreken, was dat ik later verhalenverteller zou worden. Eens ik kon schrijven en tekenen, werd dat striptekenaar en schrijfster. Ik was uren zoet met het lezen van stripverhalen, en brak mijn hoofd over de vraag hoe Jef Nys (geestelijke vader Jommeke) elk album binnen de 48 bladzijden kon laten passen, en Willy Vandersteen (Suske en Wiske) bijna elk album binnen de 56 bladzijden. En dan alles zo mooi getekend en verhaallijnen die "af" waren. Zoveel albums, zoveel inspiratie. Hoe deden ze het? Vol bewondering was ik. Ja, dat zou ik later ook kunnen. Ik kladderde hele schriften vol en toen ik tien was, kreeg ik een schildersezel cadeau (al had ik een tekentafel gevraagd, maar ach, dat blijft een detail).
Het tekenen verdween zo goed als uit mijn leven sinds ik tekenlessen op school kreeg. Vraag me niet waarom. Toen ik vervolgens in de tweede klas een eigen laptop kreeg, verruilde ik het tekenen definitief voor het schrijven en behalve voor schoolopdrachten, raakte ik potlood noch penseel meer aan.
Ik rondde drie manuscripten af. Geweldig om plots uit te stippelen, omgevingen te omschrijven en personages te creëren die zowel kenmerken van het realisme als het absurdisme hebben.
Maar dan kwam de zesde klas en mijn profielwerkstuk over de kinderrechten bij echtscheiding. Uiteindelijk heb ik met mijn profielwerkstuk de nominatie van een grote wetenschappelijke wedstrijd gewonnen, erg veel ervaringen opgedaan en bijgevolg een erg mooie periode beleefd. Wel was het totstandkomingsproces soms behoorlijk zwaar, want er waren erg veel dingen om rekening mee te houden en uiteindelijk telt mijn werkstuk meer dan 100 A4'tjes. Ik had nog makkelijk verder kunnen schrijven, maar eens moet je natuurlijk aanvaarden dat het "klaar" is. Door zoveel aan het werkstuk te schrijven, is het neerpennen van manuscripten verwaterd, heb ik me bij gedichten gehouden, want die zijn redelijk snel voltooid.
De hobby schrijven heeft plaatsgemaakt voor kinderrechten. Beide zie ik als een belangrijk deel van mijn leven en dat ik ze niet allebei intensief kan beoefenen, zorgt voor een hartverscheurende keuze vanbinnen. Daarom heb ik besloten om mijn laatste manuscript nog bij te werken, als afscheidsgeschenk voor mezelf. Ik ga me toch in de hoofdzaak op kinderrechten blijven focussen. Manuscripten schrijven is leuk, maar schrijven voor het goede doel is dat ook. Door over de kinderrechten te schrijven kan je ervoor proberen zorgen dat de wereld van kinderen (nog meer) gekleurd raakt, dat kinderen die het echt nodig hebben geholpen worden, zodat ze na afloop een mooi (levens)verhaal hebben om te vertellen. Zo schrijf ik indirect veel verhalen tegelijkertijd, met als verschil dat het hier over echte personen in plaats van personages gaat.
Waar ik mezelf als driejarige de vraag stelde hoe Sinterklaas door elke schoorsteen paste, waar hij al dat geld vandaan haalde, hoe zijn schimmel op een dak kon lopen en vooral hoe die goede ouwe man overal tegelijkertijd kon zijn, zoals het leek, vroeg ik me als vijfjarige dan weer af waar die zon in hemelsnaam 's nachts naartoe was. Gekke zon. Eens de zeven jaar gepasseerd, hield ik me met serieuzere vragen bezig.
Wat ik wel zeker wist zodra ik kon spreken, was dat ik later verhalenverteller zou worden. Eens ik kon schrijven en tekenen, werd dat striptekenaar en schrijfster. Ik was uren zoet met het lezen van stripverhalen, en brak mijn hoofd over de vraag hoe Jef Nys (geestelijke vader Jommeke) elk album binnen de 48 bladzijden kon laten passen, en Willy Vandersteen (Suske en Wiske) bijna elk album binnen de 56 bladzijden. En dan alles zo mooi getekend en verhaallijnen die "af" waren. Zoveel albums, zoveel inspiratie. Hoe deden ze het? Vol bewondering was ik. Ja, dat zou ik later ook kunnen. Ik kladderde hele schriften vol en toen ik tien was, kreeg ik een schildersezel cadeau (al had ik een tekentafel gevraagd, maar ach, dat blijft een detail).
Het tekenen verdween zo goed als uit mijn leven sinds ik tekenlessen op school kreeg. Vraag me niet waarom. Toen ik vervolgens in de tweede klas een eigen laptop kreeg, verruilde ik het tekenen definitief voor het schrijven en behalve voor schoolopdrachten, raakte ik potlood noch penseel meer aan.
Ik rondde drie manuscripten af. Geweldig om plots uit te stippelen, omgevingen te omschrijven en personages te creëren die zowel kenmerken van het realisme als het absurdisme hebben.
Maar dan kwam de zesde klas en mijn profielwerkstuk over de kinderrechten bij echtscheiding. Uiteindelijk heb ik met mijn profielwerkstuk de nominatie van een grote wetenschappelijke wedstrijd gewonnen, erg veel ervaringen opgedaan en bijgevolg een erg mooie periode beleefd. Wel was het totstandkomingsproces soms behoorlijk zwaar, want er waren erg veel dingen om rekening mee te houden en uiteindelijk telt mijn werkstuk meer dan 100 A4'tjes. Ik had nog makkelijk verder kunnen schrijven, maar eens moet je natuurlijk aanvaarden dat het "klaar" is. Door zoveel aan het werkstuk te schrijven, is het neerpennen van manuscripten verwaterd, heb ik me bij gedichten gehouden, want die zijn redelijk snel voltooid.
De hobby schrijven heeft plaatsgemaakt voor kinderrechten. Beide zie ik als een belangrijk deel van mijn leven en dat ik ze niet allebei intensief kan beoefenen, zorgt voor een hartverscheurende keuze vanbinnen. Daarom heb ik besloten om mijn laatste manuscript nog bij te werken, als afscheidsgeschenk voor mezelf. Ik ga me toch in de hoofdzaak op kinderrechten blijven focussen. Manuscripten schrijven is leuk, maar schrijven voor het goede doel is dat ook. Door over de kinderrechten te schrijven kan je ervoor proberen zorgen dat de wereld van kinderen (nog meer) gekleurd raakt, dat kinderen die het echt nodig hebben geholpen worden, zodat ze na afloop een mooi (levens)verhaal hebben om te vertellen. Zo schrijf ik indirect veel verhalen tegelijkertijd, met als verschil dat het hier over echte personen in plaats van personages gaat.
zaterdag 16 februari 2013
Een wel erg leuke Valentijnsdag
Zij houdt van sarcasme en ironie. Wat is er leuker om iets onaangenaams weg te lachen door middel van er iets schijnbaar aangenaams van te maken? Deze titel dient daarom als niets meer dan als zo'n probeersel gezien te worden. Als probeersel om de bittere realiteit voor haar te verhullen.
Afgelopen week was het Valentijnsdag, een dag waar zij sowieso al niet veel van verwachtte. Zij is single (gelukkig nog jong, dus nog niet hopeloos op mannetjeswezensjacht), wat maakt dat de kans best klein was dat Valentijnsdag meer werd dan een doodgewone dag. De kansberekening klopte; haar dag was "gewoon", zonder dood, want anders kon ze het niet navertellen.
Om 8 uur dreunde het genadeloze muziekje uit haar mobieltje.
"Ik droom dat de wekker gaat", dacht ze. Wou ze denken. Ze is geen ochtendmens. Het is omdat er na een ochtend een avond komt, anders hoefde het niet voor haar. Bleef ze altijd slapen. Tot in de eeuwigheid amen. (deze laatste opmerking heeft niets met sarcasme richting de aftredende paus te maken)
Met ogen die aan elkaar plakten, lekker wat knopen in haar haren en barstende koppijn (zij had nochtans geen carnaval gevierd) veerde ze uit bed.
Ontbijten, badkamerbezoek, kleren aan, tas pakken. Bij die laatste routinehandeling begon het. Natuurkundeschrift kwijt. Getverdemme. Van zo'n stom vak het schrift kwijt zijn, en over vijf minuten moeten vertrekken. Kamer overhoop gehaald, zonder baat. Dan maar eruit gestuurd worden.
Dik tegen haar zin sloeg ze de deur dicht. Bam. Holde over de ijzele stoep met haar naaldhakken. Een beetje balancerende lichaamsbeweging zonder duikvlucht zal wel goed zijn, nietwaar? Altijd optimist blijven.
De bus had vertraging. Stom OV. Zij haat OV. Het is duur, te laat wanneer het op tijd moet zijn en te vroeg wanneer zij zelf wat later is. Nee, nee en nog eens nee. Zo mag ze niet denken. OV is goed voor mensen- zoals zij- die geen auto kunnen rijden. Voor mensenmet weinig geld zonder auto. En bovenal erg goed voor het milieu, wat alle Groenlinks-stemmers blij maakt.
De ene vertraging werkte de andere in de hand (bedankt Murphy of hoe je naam ook geschreven mag worden).
Zij is een optimist, iemand die van alles de humor probeert in te zien. Soms lukt dat erg goed, soms niet.
Afgelopen week was het Valentijnsdag, een dag waar zij sowieso al niet veel van verwachtte. Zij is single (gelukkig nog jong, dus nog niet hopeloos op mannetjeswezensjacht), wat maakt dat de kans best klein was dat Valentijnsdag meer werd dan een doodgewone dag. De kansberekening klopte; haar dag was "gewoon", zonder dood, want anders kon ze het niet navertellen.
Om 8 uur dreunde het genadeloze muziekje uit haar mobieltje.
"Ik droom dat de wekker gaat", dacht ze. Wou ze denken. Ze is geen ochtendmens. Het is omdat er na een ochtend een avond komt, anders hoefde het niet voor haar. Bleef ze altijd slapen. Tot in de eeuwigheid amen. (deze laatste opmerking heeft niets met sarcasme richting de aftredende paus te maken)
Met ogen die aan elkaar plakten, lekker wat knopen in haar haren en barstende koppijn (zij had nochtans geen carnaval gevierd) veerde ze uit bed.
Ontbijten, badkamerbezoek, kleren aan, tas pakken. Bij die laatste routinehandeling begon het. Natuurkundeschrift kwijt. Getverdemme. Van zo'n stom vak het schrift kwijt zijn, en over vijf minuten moeten vertrekken. Kamer overhoop gehaald, zonder baat. Dan maar eruit gestuurd worden.
Dik tegen haar zin sloeg ze de deur dicht. Bam. Holde over de ijzele stoep met haar naaldhakken. Een beetje balancerende lichaamsbeweging zonder duikvlucht zal wel goed zijn, nietwaar? Altijd optimist blijven.
De bus had vertraging. Stom OV. Zij haat OV. Het is duur, te laat wanneer het op tijd moet zijn en te vroeg wanneer zij zelf wat later is. Nee, nee en nog eens nee. Zo mag ze niet denken. OV is goed voor mensen- zoals zij- die geen auto kunnen rijden. Voor mensen
De ene vertraging werkte de andere in de hand (bedankt Murphy of hoe je naam ook geschreven mag worden).
Zij zag net de trein vertrekken wanneer de bus op het station arriveerde. Gelukkig was er vijf minuten later een andere trein, en ze had nog tijd zat om op school te komen. Perron 6 stond op het grote bord. Zij ernaartoe. Op perron 6 werd het scherm zwart, en geen trein te zien. Zij terug balancerend op de gladde trappen naar beneden. De trein stond aangekondigd bij perron 1. Daar terug naartoe rennen. Op perron 1 stond een andere trein aangekondigd. Zij keek terug op het grote bord: perron 14.
Rennen, deed ze, nog één minuut. Er stond een trein. De deuren sloten. "Kut! Te laat." De trein reed de andere kant uit. Blijkbaar toch een andere trein. Maar waar was de juiste gebleven? Uiteindelijk besloot ze naar perron 8 te gaan. Weer naar beneden en boven gestormd over de trappen. Ze had al meer ups en downs gekend dankzij de NS- helaas meer downs. Een ns-medewerker werd de huid vol gescholden door een groepje jongeren. De desbetreffende trein reed pas over een halfuur, en de vorige was blijkbaar ook al uitgevallen.
Drie latere treinen vielen uit "omwille van de slechte weersomstandigheden". Een paar vlokjes sneeuw dwarrelden gesmolten neer op de grond.
Te laat op school, wel natuurkundeschrift in kluis gevonden.
Ze stapte richting de eerste les met het te-laat-briefje, zag de leerlingen van de leerlingenraad rondgaan met de Valentijnsrozen. Ze hoopte, ook al had ze bijna geen verwachtingen. Hoop doet leven.
Gaf een klopje op de deur, en opende hem. Ze keek, zoekend naar de leraar achter zijn bureau die er niet was. De klas keek haar stil aan. Er was iets, anders was er altijd één groot gejoel.
"Whoeahahaha!", schreeuwde de leraar plotseling vanachter de deur.
"Aaah!" Ze liet haar tas vallen en sprong zeker een halve meter in de lucht- op naaldhakken, wat een topprestatie (tijd voor de invoering van de Olympische discipline "hoogspringen op naaldhakken").
De klas gierde het uit. Zijzelf ook, was meteen goed wakker.
"Jij was niet echt geschrokken hé?", vroeg de leraar.
"Nee hoor." Ik was niet echt verschoten wou ze erachteraan zeggen, maar bedacht zich dan dat dit typisch Belgisch is. Dat mag niet, ze moet inburgeren, weet je wel.
De leerlingen met rozen kwamen de klas binnen, net wanneer het lachen was gestopt. Vier rozen voor deze klas. Zou het? De rozenuitdeler stapte in haar richting, en gaf vervolgens twee rozen aan de jongen voor haar. Het snobistische duo van de klas ontving de andere twee rozen. Zij had niets.
Rennen, deed ze, nog één minuut. Er stond een trein. De deuren sloten. "Kut! Te laat." De trein reed de andere kant uit. Blijkbaar toch een andere trein. Maar waar was de juiste gebleven? Uiteindelijk besloot ze naar perron 8 te gaan. Weer naar beneden en boven gestormd over de trappen. Ze had al meer ups en downs gekend dankzij de NS- helaas meer downs. Een ns-medewerker werd de huid vol gescholden door een groepje jongeren. De desbetreffende trein reed pas over een halfuur, en de vorige was blijkbaar ook al uitgevallen.
Drie latere treinen vielen uit "omwille van de slechte weersomstandigheden". Een paar vlokjes sneeuw dwarrelden gesmolten neer op de grond.
Te laat op school, wel natuurkundeschrift in kluis gevonden.
Ze stapte richting de eerste les met het te-laat-briefje, zag de leerlingen van de leerlingenraad rondgaan met de Valentijnsrozen. Ze hoopte, ook al had ze bijna geen verwachtingen. Hoop doet leven.
Gaf een klopje op de deur, en opende hem. Ze keek, zoekend naar de leraar achter zijn bureau die er niet was. De klas keek haar stil aan. Er was iets, anders was er altijd één groot gejoel.
"Whoeahahaha!", schreeuwde de leraar plotseling vanachter de deur.
"Aaah!" Ze liet haar tas vallen en sprong zeker een halve meter in de lucht- op naaldhakken, wat een topprestatie (tijd voor de invoering van de Olympische discipline "hoogspringen op naaldhakken").
De klas gierde het uit. Zijzelf ook, was meteen goed wakker.
"Jij was niet echt geschrokken hé?", vroeg de leraar.
"Nee hoor." Ik was niet echt verschoten wou ze erachteraan zeggen, maar bedacht zich dan dat dit typisch Belgisch is. Dat mag niet, ze moet inburgeren, weet je wel.
De leerlingen met rozen kwamen de klas binnen, net wanneer het lachen was gestopt. Vier rozen voor deze klas. Zou het? De rozenuitdeler stapte in haar richting, en gaf vervolgens twee rozen aan de jongen voor haar. Het snobistische duo van de klas ontving de andere twee rozen. Zij had niets.
Leven doet hoop, misschien kruist volgend jaar een geheime aanbidder haar pad met 7 rozen (zonder 7 anjers, anders wordt het wel erg cliché, gekeken naar het muzikale oeuvre van Willy Sommers) .
Ze kreeg twee weken eerder wel een vriendschappelijke anjer.
Ze kreeg twee weken eerder wel een vriendschappelijke anjer.
zondag 13 januari 2013
Veeleisende mensen
Dat ik ga bloggen over "veeleisende mensen" klinkt wellicht alsof dit een blogbericht over Paris-Hilton-achtige typjes wordt. Daar zou ikzelf ten minste aan denken bij het zien van zo'n titel, maar nee, dat wordt het niet.
Het gaat over onze eigen maatschappij met hedendaagse gewone mensen zoals jij en ik. Ik hoor het je al afvragen: "Huh? Ik, veeleisend? Jaa daag, ik ben heus niet hartstikke verwend ofzo."
Ik heb het niet over verwend zijn (alhoewel we natuurlijk wel verwend zijn ten opzichte van een arm meisje in India..), maar over werkgeversland en de steeds grotere prestatiedruk die op ons als mensen gelegd wordt.
Ik volg de actualiteit, aangezien ik een erg nieuwsgierig persoon ben en graag wil weten wat er om me heen gebeurt. Dan heb ik weer wat om na te denken. Door verschillende nieuwsberichten en feitjes naast elkaar te leggen is me het één en ander opgevallen.
De prestatiedruk die in het middelbaar onderwijs al op je als kind gelegd wordt om nadien te kunnen doorstromen naar een WO, HBO of MBO opleiding, wordt alsmaar groter. In deze blog, omdat het anders te langdradig wordt, ga ik de universiteit en het daaraan voorafgaande traject op het VWO behandelen.
Steeds meer universitaire studies worden loting. Geneeskunde, Crimininologie, Rechten, Fiscaal Recht, Biomedische Wetenschappen, Psychologie, Bouwkunde, Industrieel Ontwerpen,... Allemaal loting, en dan gaat het over decentraal of gewogen loting. Allemaal erg leuk en aardig, maar dat maakt wel dat als je uitgeloot wordt omdat je cijfers "te laag" waren of omdat je bij de decentrale selectie niet gemotiveerd genoeg bevonden werd, het kan zijn dat je je toekomstbeeld als sneeuw voor de zon ziet verdwijnen. Het is niet omdat je met een 6 als gemiddelde eindigde op het VWO- ondanks dat je heel erg je best deed-, dat je niet bekwaam genoeg bent om een toekomst uit te bouwen als psycholoog bijvoorbeeld. Mijn inziens weet je dan juist als geen ander hoe stresserend het kan zijn om wel iets te willen maar dat het simpelweg niet lukt. Bijgevolg kan je je dan weer beter inleven in hoe lastig het voor sommige pubers kan zijn, indien je later een psychologiepraktijk opent voor pubers die even in een dipje zitten vanwege lage cijfers.
Ook wordt tegenwoordig de kans op zitten blijven steeds groter als leerling op het VWO. Voor dit schooljaar is de zogenaamde "vijvenregel" ingevoerd, wat betekent dat voor de vakken Engels, wiskunde en Nederlands maar één keer een vijf behaald mag worden (de andere twee vakken moeten zes zijn of hoger) en voor één van die vakken een vier halen, is al helemaal uit den boze.
Oké, het zijn belangrijke vakken, maar niet voor elke carrière heb je ze nodig.
Stel nou dat Jan-Pieter een natuurkunde-genie is (hij behaalt als eindcijfer een 10) en wil dolgraag natuurkunde/ sterrenkunde/ lucht- en ruimtevaarttechniek studeren op de universiteit. Zijn passie is het. Alleen, Jan-Pieter en Engels zijn zoals een winkelcentrum en een bos. Engels ligt hem helemaal niet, en bijgevolg haalt hij voor Engels als eindcijfer een 4. Resultaat: gezakt. Zijn droom loopt een jaar vertraging op, en hij is gedemotiveerd. En dat is niet het enige: volgend jaar wordt de vijvenregel opgeschroefd naar de "zessenregel". Voor Engels dan een vijf halen, is wederom gezakt. Jan-Pieter geeft het dan maar op, hij is het beu. En dat terwijl hij nou net de persoon was die de manier ontdekt zou hebben hoe een raket te bouwen die sneller dan ooit in een ver zonnestelsel belandde. Deze ruimtebaandoorbrekende uitvinding wordt pas een eeuw later gedaan, wanneer de knoken van Jan-Pieter weg teren in de grond van het kerkhof naast de fabriek die raketten bouwt.
Naast alle tralalie die hangt rond de regels om te slagen en de regels die tralala steeds strenger worden, moeten er steeds meer 'literaire boeken' gelezen worden. Zijn het er dit jaar nog 20, volgend jaar wordt dat aantal opgevoerd naar 25. Wat een boekenfeest! In de tijd dat al die boeken gelezen worden, kan een ijverige leerling met frisse ideeën een eigen bedrijfje startklaar maken, wat weer goed voor onze economie zou zijn.
Het Westen wordt/ is te veeleisend, een regeltjeswindstreek (dat zal ons geen windeieren leggen), waarin het gezonde verstand verloren raakt. En dat, jawel dat, dat gaat onze doodsteek worden. Waarom het jonge mensen lastig maken om toegang tot bepaalde opleidingen te krijgen? Als iemand het echt wil, waarom die persoon dan niet de kans geven om zichzelf te bewijzen? En waarom moet de studiefinanciering plaats maken voor een leenstelsel? In dergelijke onzekere tijden als afgestudeerde starten met een schuldenberg van je studie is geen lachtertje. Als starter op de arbeidsmarkt krijg je vaak maar tijdelijke contracten, verdien je niet genoeg om een klein flatje te kopen of om een hypotheek aan te vragen (zonder werkzekerheid geen hypotheek), een auto is ook vet duur als alleenstaande,... En dan, dan komt er nog een af te lossen studielast bij. Weliswaar uitgerekend volgens je draagkracht, maar het is toch weer extra geld- een auto- dat je kwijt bent. De bomen zullen er misschien blij om zijn, maar ik als mens niet.
Het gaat over onze eigen maatschappij met hedendaagse gewone mensen zoals jij en ik. Ik hoor het je al afvragen: "Huh? Ik, veeleisend? Jaa daag, ik ben heus niet hartstikke verwend ofzo."
Ik heb het niet over verwend zijn (alhoewel we natuurlijk wel verwend zijn ten opzichte van een arm meisje in India..), maar over werkgeversland en de steeds grotere prestatiedruk die op ons als mensen gelegd wordt.
Ik volg de actualiteit, aangezien ik een erg nieuwsgierig persoon ben en graag wil weten wat er om me heen gebeurt. Dan heb ik weer wat om na te denken. Door verschillende nieuwsberichten en feitjes naast elkaar te leggen is me het één en ander opgevallen.
De prestatiedruk die in het middelbaar onderwijs al op je als kind gelegd wordt om nadien te kunnen doorstromen naar een WO, HBO of MBO opleiding, wordt alsmaar groter. In deze blog, omdat het anders te langdradig wordt, ga ik de universiteit en het daaraan voorafgaande traject op het VWO behandelen.
Steeds meer universitaire studies worden loting. Geneeskunde, Crimininologie, Rechten, Fiscaal Recht, Biomedische Wetenschappen, Psychologie, Bouwkunde, Industrieel Ontwerpen,... Allemaal loting, en dan gaat het over decentraal of gewogen loting. Allemaal erg leuk en aardig, maar dat maakt wel dat als je uitgeloot wordt omdat je cijfers "te laag" waren of omdat je bij de decentrale selectie niet gemotiveerd genoeg bevonden werd, het kan zijn dat je je toekomstbeeld als sneeuw voor de zon ziet verdwijnen. Het is niet omdat je met een 6 als gemiddelde eindigde op het VWO- ondanks dat je heel erg je best deed-, dat je niet bekwaam genoeg bent om een toekomst uit te bouwen als psycholoog bijvoorbeeld. Mijn inziens weet je dan juist als geen ander hoe stresserend het kan zijn om wel iets te willen maar dat het simpelweg niet lukt. Bijgevolg kan je je dan weer beter inleven in hoe lastig het voor sommige pubers kan zijn, indien je later een psychologiepraktijk opent voor pubers die even in een dipje zitten vanwege lage cijfers.
Ook wordt tegenwoordig de kans op zitten blijven steeds groter als leerling op het VWO. Voor dit schooljaar is de zogenaamde "vijvenregel" ingevoerd, wat betekent dat voor de vakken Engels, wiskunde en Nederlands maar één keer een vijf behaald mag worden (de andere twee vakken moeten zes zijn of hoger) en voor één van die vakken een vier halen, is al helemaal uit den boze.
Oké, het zijn belangrijke vakken, maar niet voor elke carrière heb je ze nodig.
Stel nou dat Jan-Pieter een natuurkunde-genie is (hij behaalt als eindcijfer een 10) en wil dolgraag natuurkunde/ sterrenkunde/ lucht- en ruimtevaarttechniek studeren op de universiteit. Zijn passie is het. Alleen, Jan-Pieter en Engels zijn zoals een winkelcentrum en een bos. Engels ligt hem helemaal niet, en bijgevolg haalt hij voor Engels als eindcijfer een 4. Resultaat: gezakt. Zijn droom loopt een jaar vertraging op, en hij is gedemotiveerd. En dat is niet het enige: volgend jaar wordt de vijvenregel opgeschroefd naar de "zessenregel". Voor Engels dan een vijf halen, is wederom gezakt. Jan-Pieter geeft het dan maar op, hij is het beu. En dat terwijl hij nou net de persoon was die de manier ontdekt zou hebben hoe een raket te bouwen die sneller dan ooit in een ver zonnestelsel belandde. Deze ruimtebaandoorbrekende uitvinding wordt pas een eeuw later gedaan, wanneer de knoken van Jan-Pieter weg teren in de grond van het kerkhof naast de fabriek die raketten bouwt.
Naast alle tralalie die hangt rond de regels om te slagen en de regels die tralala steeds strenger worden, moeten er steeds meer 'literaire boeken' gelezen worden. Zijn het er dit jaar nog 20, volgend jaar wordt dat aantal opgevoerd naar 25. Wat een boekenfeest! In de tijd dat al die boeken gelezen worden, kan een ijverige leerling met frisse ideeën een eigen bedrijfje startklaar maken, wat weer goed voor onze economie zou zijn.
Het Westen wordt/ is te veeleisend, een regeltjeswindstreek (dat zal ons geen windeieren leggen), waarin het gezonde verstand verloren raakt. En dat, jawel dat, dat gaat onze doodsteek worden. Waarom het jonge mensen lastig maken om toegang tot bepaalde opleidingen te krijgen? Als iemand het echt wil, waarom die persoon dan niet de kans geven om zichzelf te bewijzen? En waarom moet de studiefinanciering plaats maken voor een leenstelsel? In dergelijke onzekere tijden als afgestudeerde starten met een schuldenberg van je studie is geen lachtertje. Als starter op de arbeidsmarkt krijg je vaak maar tijdelijke contracten, verdien je niet genoeg om een klein flatje te kopen of om een hypotheek aan te vragen (zonder werkzekerheid geen hypotheek), een auto is ook vet duur als alleenstaande,... En dan, dan komt er nog een af te lossen studielast bij. Weliswaar uitgerekend volgens je draagkracht, maar het is toch weer extra geld- een auto- dat je kwijt bent. De bomen zullen er misschien blij om zijn, maar ik als mens niet.
zondag 9 december 2012
Als ik manager bij de NS was...
Als ik was, een manager zo invloedrijk, zo belangrijk bij de NS (de Nederlandse Spoorwegenmaatschappij), en bovenal zo rijk, zou de NS zoveel klantvriendelijker zijn.
Nee, serieus, ik ben er telkens opnieuw over verbaasd hoe hard de NS winstbejag nastreeft. Niemand die er wat aan doet. En dat terwijl je toch overal hoort hoe assertief Nederlanders zijn.
Ik ga twee voorbeelden geven van het beleid waar ik me zo aan erger (en aangezien ik al in België en Nederland gewoond heb, zal ik de Beneluxtrein als sprekend voorbeeld geven):
1) Om een papieren kaartje te kopen naar Roosendaal- Grens voor de Beneluxtrein, moet je bij de balie zijn. Die kaartjes verkopen ze namelijk niet in de automaat. Nu is het bij de NS zo, dat wanneer je zo'n kaartje bij de balie koopt, er 3.5 euro transactiekosten bijkomen. Los van het feit dat ik dit nogal prijzig vind qua extra bedrag om te betalen, is dit niet waar ik het meeste van opgefokt raak. Wat ik zo verkeerd vind, is dat je niet de keuze hebt om het kaartje niet aan de balie te kopen, aangezien ze in de automaat niet verkrijgbaar zijn. Ze doen dus, door die 3.5 euro per kaartje aan te rekenen, alsof het je eigen keuze betreft, terwijl dat helemaal niet zo is. Dan kunnen ze net zo goed hun prijzen voor die kaartjes meteen 3.5 euro duurder maken, in plaats van het via zo'n omweg te doen. Of beter: gewoon lekker goedkoper doen, want een goede economie start bij de mogelijkheid dat mensen zich soepel en zonder teveel onkosten naar hun werk kunnen verplaatsen.
2) 9 December (vandaag) is het zover, het moment dat we afscheid moeten nemen van de Beneluxtrein, de verbinding tussen België en Nederland, wat de verbinding tussen mijn twee moederlanden is. Het wordt me nu nog moeilijker gemaakt om eens op en neer te reizen. Als tiener is de Fyra nemen geen optie.
Het erge vind ik dat die trein helemaal niet afgeschaft hoeft te worden. Ik heb er al verschillende keren opgezeten, en kon niet anders dan tot de conclusie komen dat deze trein voller zit of ten minste even vol als de gemiddelde andere trein in Nederland. Het eerste excuus dat de NS gaf, namelijk dat de trein moest verdwijnen omdat hij niet genoeg opbracht, is louter een drogreden. Immers, ga je van die redenering uit, kunnen ze meteen tachtig procent van hun treinen schrappen.
De Beneluxtrein wordt vervangen door de Fyra, een trein die veel duurder is dan de huidige prijzen van de Beneluxtrein (terwijl de huidige prijzen ook niet mals zijn). Een abonnement nemen is onmogeljk, op voorhand reserveren moet. Maar pas op, de NS doet alsof ze ons een gunst ermee bewijzen: de Fyra gaat namelijk sneller. Wow, understatement van het jaar.
De huidige Beneluxtrein stopt in Amsterdam Centraal, Schiphol, Den Haag, Rotterdam, Dordrecht, Roosendaal, Antwerpen, Mechelen en Brussel.
De Fyra slaat de stops Schiphol, Den Haag, Dordrecht, Roosendaal (ipv Roosendaal wordt het mettertijd Den Haag) en Mechelen over. Tja, zo kan ik ook een trein sneller ter plaatse laten zijn.
Voor mensen die bijvoorbeeld in Den Haag wonen is het minder gunstig. Zij moeten nu namelijk eerst met een trein naar Rotterdam reizen en dan in Rotterdam overstappen op de Fyra. Hoezo sneller voor reizigers uit Den Haag, aangezien de grootste tijdswinst zich bevindt op gedeelte Amsterdam- Rotterdam van het traject?
Maar pas op, de NS heeft een oplossing bedacht voor de huidige forenzen die een abonnement hebben om internationaal te reizen. Hun abonnement zou nog geldig zijn (als ik het goed ten minste begrepen heb), maar ze moeten wel voor een retourtje 8 euro toeslag betalen. Goh, wat een gunst.
Even rekenen:
Je gaat als abonnementhouder 5 keer per week op en neer, en dat gedurende 4 weken in een maand. 5 x 8 x 4 = 160 euro extra.
Ook vind ik alle informatie die over de Beneluxtrein die vervalt wordt gegeven telkens erg laat en vaag.
Volgens mij wil de NS gewoon tot het uiterste gaan, lekker veel geld verdienen op kosten van de gewone burger en zo de Thalys uit het veld proberen slaan. Zonder schaamte of eergevoel, aangezien ze de enige maatschappij in Nederland zijn die de treinen regelt.
Rover gaat hen aanklagen, en ik, als niet-manager, hoop dat Rover de aanklacht wint. Niet omdat ik zonodig de NS wil pesten, maar ik wil het als eye-opener laten dienen. Misschien dat dan de roze zonnebril van de neus van NS- manager dondert en met een harde smak op de grond belandt, zodat de NS- manager eens met zijn neus op de feiten gedrukt wordt. Dan kan hij de treinregelingen terug goed op de rails brengen.
Als er dan nog steeds niets verbeterd is bij de NS, stel ik mezelf graag kandidaat.
Ik heb geen opleiding, nog nooit in de treinbranche gewerkt, ben nog nooit op een luxepersoneelsfeestje geweest, zou niet onmiddellijk weten waaraan een managers maandloon uit te geven (nou ja, dit eigenlijk wel, gewoon lekker veel gaan shoppen),... Maar weet wel precies wat belangrijk is voor de treinreiziger, en dat kan zeker tellen! ;-)
Nee, serieus, ik ben er telkens opnieuw over verbaasd hoe hard de NS winstbejag nastreeft. Niemand die er wat aan doet. En dat terwijl je toch overal hoort hoe assertief Nederlanders zijn.
Ik ga twee voorbeelden geven van het beleid waar ik me zo aan erger (en aangezien ik al in België en Nederland gewoond heb, zal ik de Beneluxtrein als sprekend voorbeeld geven):
1) Om een papieren kaartje te kopen naar Roosendaal- Grens voor de Beneluxtrein, moet je bij de balie zijn. Die kaartjes verkopen ze namelijk niet in de automaat. Nu is het bij de NS zo, dat wanneer je zo'n kaartje bij de balie koopt, er 3.5 euro transactiekosten bijkomen. Los van het feit dat ik dit nogal prijzig vind qua extra bedrag om te betalen, is dit niet waar ik het meeste van opgefokt raak. Wat ik zo verkeerd vind, is dat je niet de keuze hebt om het kaartje niet aan de balie te kopen, aangezien ze in de automaat niet verkrijgbaar zijn. Ze doen dus, door die 3.5 euro per kaartje aan te rekenen, alsof het je eigen keuze betreft, terwijl dat helemaal niet zo is. Dan kunnen ze net zo goed hun prijzen voor die kaartjes meteen 3.5 euro duurder maken, in plaats van het via zo'n omweg te doen. Of beter: gewoon lekker goedkoper doen, want een goede economie start bij de mogelijkheid dat mensen zich soepel en zonder teveel onkosten naar hun werk kunnen verplaatsen.
2) 9 December (vandaag) is het zover, het moment dat we afscheid moeten nemen van de Beneluxtrein, de verbinding tussen België en Nederland, wat de verbinding tussen mijn twee moederlanden is. Het wordt me nu nog moeilijker gemaakt om eens op en neer te reizen. Als tiener is de Fyra nemen geen optie.
Het erge vind ik dat die trein helemaal niet afgeschaft hoeft te worden. Ik heb er al verschillende keren opgezeten, en kon niet anders dan tot de conclusie komen dat deze trein voller zit of ten minste even vol als de gemiddelde andere trein in Nederland. Het eerste excuus dat de NS gaf, namelijk dat de trein moest verdwijnen omdat hij niet genoeg opbracht, is louter een drogreden. Immers, ga je van die redenering uit, kunnen ze meteen tachtig procent van hun treinen schrappen.
De Beneluxtrein wordt vervangen door de Fyra, een trein die veel duurder is dan de huidige prijzen van de Beneluxtrein (terwijl de huidige prijzen ook niet mals zijn). Een abonnement nemen is onmogeljk, op voorhand reserveren moet. Maar pas op, de NS doet alsof ze ons een gunst ermee bewijzen: de Fyra gaat namelijk sneller. Wow, understatement van het jaar.
De huidige Beneluxtrein stopt in Amsterdam Centraal, Schiphol, Den Haag, Rotterdam, Dordrecht, Roosendaal, Antwerpen, Mechelen en Brussel.
De Fyra slaat de stops Schiphol, Den Haag, Dordrecht, Roosendaal (ipv Roosendaal wordt het mettertijd Den Haag) en Mechelen over. Tja, zo kan ik ook een trein sneller ter plaatse laten zijn.
Voor mensen die bijvoorbeeld in Den Haag wonen is het minder gunstig. Zij moeten nu namelijk eerst met een trein naar Rotterdam reizen en dan in Rotterdam overstappen op de Fyra. Hoezo sneller voor reizigers uit Den Haag, aangezien de grootste tijdswinst zich bevindt op gedeelte Amsterdam- Rotterdam van het traject?
Maar pas op, de NS heeft een oplossing bedacht voor de huidige forenzen die een abonnement hebben om internationaal te reizen. Hun abonnement zou nog geldig zijn (als ik het goed ten minste begrepen heb), maar ze moeten wel voor een retourtje 8 euro toeslag betalen. Goh, wat een gunst.
Even rekenen:
Je gaat als abonnementhouder 5 keer per week op en neer, en dat gedurende 4 weken in een maand. 5 x 8 x 4 = 160 euro extra.
Ook vind ik alle informatie die over de Beneluxtrein die vervalt wordt gegeven telkens erg laat en vaag.
Volgens mij wil de NS gewoon tot het uiterste gaan, lekker veel geld verdienen op kosten van de gewone burger en zo de Thalys uit het veld proberen slaan. Zonder schaamte of eergevoel, aangezien ze de enige maatschappij in Nederland zijn die de treinen regelt.
Rover gaat hen aanklagen, en ik, als niet-manager, hoop dat Rover de aanklacht wint. Niet omdat ik zonodig de NS wil pesten, maar ik wil het als eye-opener laten dienen. Misschien dat dan de roze zonnebril van de neus van NS- manager dondert en met een harde smak op de grond belandt, zodat de NS- manager eens met zijn neus op de feiten gedrukt wordt. Dan kan hij de treinregelingen terug goed op de rails brengen.
Als er dan nog steeds niets verbeterd is bij de NS, stel ik mezelf graag kandidaat.
Ik heb geen opleiding, nog nooit in de treinbranche gewerkt, ben nog nooit op een luxepersoneelsfeestje geweest, zou niet onmiddellijk weten waaraan een managers maandloon uit te geven (nou ja, dit eigenlijk wel, gewoon lekker veel gaan shoppen),... Maar weet wel precies wat belangrijk is voor de treinreiziger, en dat kan zeker tellen! ;-)
donderdag 9 augustus 2012
Spelende Olympische Spelen
De Olympische Spelen, een speciale periode eens in de vier jaar is het. Atleten gaan de strijd om "de beste" te zijn aan. Soms hang ik voor de buis in deze zonnige periode, meestal niet, ondanks dat er erg knappe prestaties neergezet worden.
Ik weet niet hoe ik volgende dacht, wat de aanleiding was om volgende te verzinnen.
Het gebeurde gisteren in de tuin en ik keek naar de heg: "Er vallen nog een hoop disciplines te maken."
Je zucht nu vast: "Wat dan? Alles is er toch al?"
Eigenlijk niet.
Om terug te komen op die heg. Waarom worden er niet een soort van heggenrennen georganiseerd? Dit houdt dus in dat er hoge heggen zijn met ernaast waterpartijen of valschermen (om degenen die hun evenwicht verliezen op te vangen. Zonder kan natuurlijk ook, maar dat is nou niet bepaald atleetlievend). De deelnemers moeten dan om ter snelst over zo'n lange heg rennen. Je hebt veel kans om met je voeten/ benen tussen de takken weg te zakken en te vallen. Je mag ook geen last hebben van hoogtevrees. Een combi van durf, snelheid, evenwicht en voorzichtigheid is het. En komisch om naar te kijken, lijkt me.
Of wat dacht je van "touwslingeren"?
Tarzan nadoen. Je hangt touwenparcours naast elkaar en de deelnemers moeten van het ene touw naar het andere slingeren. De uitdaging is dan om in zo'n kort mogelijke tijd het parcour af te leggen.
Twee personen die met een plank, waarop een balancerende persoon staat, rennen lijkt me ook gaaf. Dan laat je teams tegen elkaar strijden om het eerst over de finish heen te raken zonder dat de persoon op de plank van de plank valt.
Door dit blogbericht te schrijven, komen er nog tientallen andere sporten in me op die erg amuserend zijn om naar te kijken. Niet dat de huidige sporten niet leuk zijn (dat heb ik nooit gezegd en zal ik nooit zeggen). Alleen, het kan altijd komischer/ grappiger/ lolliger/ lachwekkender en aangezien uit zoveel onderzoeken tegenwoordig blijkt dat er redelijk wat mensen in een dipje zitten, lijkt het me een goed idee dat de "sportwereld" op deze manier initiatief neemt om daar iets aan te veranderen.
Ik weet niet hoe ik volgende dacht, wat de aanleiding was om volgende te verzinnen.
Het gebeurde gisteren in de tuin en ik keek naar de heg: "Er vallen nog een hoop disciplines te maken."
Je zucht nu vast: "Wat dan? Alles is er toch al?"
Eigenlijk niet.
Om terug te komen op die heg. Waarom worden er niet een soort van heggenrennen georganiseerd? Dit houdt dus in dat er hoge heggen zijn met ernaast waterpartijen of valschermen (om degenen die hun evenwicht verliezen op te vangen. Zonder kan natuurlijk ook, maar dat is nou niet bepaald atleetlievend). De deelnemers moeten dan om ter snelst over zo'n lange heg rennen. Je hebt veel kans om met je voeten/ benen tussen de takken weg te zakken en te vallen. Je mag ook geen last hebben van hoogtevrees. Een combi van durf, snelheid, evenwicht en voorzichtigheid is het. En komisch om naar te kijken, lijkt me.
Of wat dacht je van "touwslingeren"?
Tarzan nadoen. Je hangt touwenparcours naast elkaar en de deelnemers moeten van het ene touw naar het andere slingeren. De uitdaging is dan om in zo'n kort mogelijke tijd het parcour af te leggen.
Twee personen die met een plank, waarop een balancerende persoon staat, rennen lijkt me ook gaaf. Dan laat je teams tegen elkaar strijden om het eerst over de finish heen te raken zonder dat de persoon op de plank van de plank valt.
Door dit blogbericht te schrijven, komen er nog tientallen andere sporten in me op die erg amuserend zijn om naar te kijken. Niet dat de huidige sporten niet leuk zijn (dat heb ik nooit gezegd en zal ik nooit zeggen). Alleen, het kan altijd komischer/ grappiger/ lolliger/ lachwekkender en aangezien uit zoveel onderzoeken tegenwoordig blijkt dat er redelijk wat mensen in een dipje zitten, lijkt het me een goed idee dat de "sportwereld" op deze manier initiatief neemt om daar iets aan te veranderen.
dinsdag 10 juli 2012
Telkens diezelfde gedachte en dan...niets!
Het gebeurt me elke keer weer; de examenperiode/ toetsweek/ proefwerkweek (of hoe je het ook wilt noemen; elk kindje heeft een naam) begint en ik voel me zo moe. Zo ontzettend moe, beter gezegd: toetsmoe.
En dan telkens dezelfde vraag die ik me stel. De vraag die gaat over een grootschalig probleem waar maar geen oplossing voor lijkt te komen, dat al generaties lang bestaat.
Ik hoor je al afvragen: welk probleem?
En dat is nou net het probleem. Iedereen heeft er problemen mee, op het moment dat ze het moeten doorstaan, maar eens de toetsweek achter de rug, lijkt iedereen het weer vergeten te zijn. En als je na twee weken niet meer weet waar je zoveel problemen mee had, dan heb je een ernstig probleem, lijkt me.
Waar het om gaat is die toetsweek. Je stresst, hebt gedurende meer dan een week slaapgebrek, plundert de snoepkast,... En waarom doen we dit allemaal?
Voor een velletje papier!
Voor dat velletje papier plegen we een aanslag op onze gezondheid. Duizenden studenten- of beter gezegd: miljoenen studenten- hebben met dat probleem te maken. En er gebeurt niets. Ik heb volwassenen eens tegen elkaar horen zeggen "Ach, we moesten het ook doen".
Mij doet dit denken aan een onverwerkt trauma, en om je dan beter te voelen, neem je "wraak". Maar dan wel op onschuldigen. Want terwijl de mensen die nu volwassen zijn zwoegden, waren wij (de huidige kandidaten voor die toetsen) er nog niet. Was het zelfs onbekend dat we ooit zouden bestaan.
Gelukkig is er na de (laatste) toetsweek altijd vakantie, en dat maakt veel goed. Dan vergeet ik alle problemen, zelfs dit probleem. ;)
En dan telkens dezelfde vraag die ik me stel. De vraag die gaat over een grootschalig probleem waar maar geen oplossing voor lijkt te komen, dat al generaties lang bestaat.
Ik hoor je al afvragen: welk probleem?
En dat is nou net het probleem. Iedereen heeft er problemen mee, op het moment dat ze het moeten doorstaan, maar eens de toetsweek achter de rug, lijkt iedereen het weer vergeten te zijn. En als je na twee weken niet meer weet waar je zoveel problemen mee had, dan heb je een ernstig probleem, lijkt me.
Waar het om gaat is die toetsweek. Je stresst, hebt gedurende meer dan een week slaapgebrek, plundert de snoepkast,... En waarom doen we dit allemaal?
Voor een velletje papier!
Voor dat velletje papier plegen we een aanslag op onze gezondheid. Duizenden studenten- of beter gezegd: miljoenen studenten- hebben met dat probleem te maken. En er gebeurt niets. Ik heb volwassenen eens tegen elkaar horen zeggen "Ach, we moesten het ook doen".
Mij doet dit denken aan een onverwerkt trauma, en om je dan beter te voelen, neem je "wraak". Maar dan wel op onschuldigen. Want terwijl de mensen die nu volwassen zijn zwoegden, waren wij (de huidige kandidaten voor die toetsen) er nog niet. Was het zelfs onbekend dat we ooit zouden bestaan.
Gelukkig is er na de (laatste) toetsweek altijd vakantie, en dat maakt veel goed. Dan vergeet ik alle problemen, zelfs dit probleem. ;)
donderdag 24 mei 2012
Op of tussen twee stoelen: het ov!
In november plaatste ik het eerste blogbericht over mijn dubbele nationaliteit en het één-achtste Frans zijn.
In minder dan een jaar tijd ben ik maar liefst twee keer verhuisd. Van Nederland naar België en dan twee maanden geleden weer van Belgë naar Nederland. Als ik nu nog geen Belgnederlandenhopper ben, weet ik het ook niet meer, hoor.
Wat ik wel moet zeggen, is dat door zoveel te verhuizen de verschillen tussen beide landen nog eens extra hard opvallen. Je vergist je in het taalgebruik, de prijzen in de winkels lijken plots weer anders en het schoolsysteem valt ook bijna niet te vergelijken. Omdat het veel te veel is om alles tegelijkertijd uit beide landen te vergelijken in 1 blogbericht, ga ik telkens een onderwerp uitkiezen.
Vandaag: het ov (openbaar vervoer voor de Belgische lezers ;) )!
Het eerste wat me te binnen schiet als ik aan het openbaar vervoer denk, is hoe schandalig duur het eigenlijk in Nederland is voor me als middelbare scholier. Ik moet de trein nemen om naar school te gaan en daarna nog even de metro. Aangezien je bij de "en es" (de ns in Nederland stemt overeen met de NMBS in België) maar tot je 11 bent recht hebt op een reductietarief en daarna pas weer het studenten- ov als kortingsmogelijkheid komt, zit ik met mijn zestien winters ín de verkeerde leeftijdscategorië.
Resultaat: om naar school te gaan, moet ik elke maand 120 euro treinabonnementskosten afdokken (dan hebben we het over slechts 10 minuutjes trein enkele reis) en dan nog eens 37.50 euro voor 1 zone "metro, bus en tram", vanaf de twee treinhaltes.
Totaalbedrag: 157.50 euro per maand, en dan heb ik ook nog eens een zus die hetzelfde moet betalen- ja, we zitten op dezelfde school.
Oké, ik kan een 4-zone abonnement nemen voor de "bus, tram en metro", maar dan ben ik elke dag langer onderweg, wat ook niet handig is, want als puber heb je altijd te weinig tijd. Daarnaast zou me dat ook al een slordige 97 euro kosten.
Hoe zit het dan in Belgë?
Daar woonde ik qua afstand even ver van school/ even dicht bij school (hangt ervan af hoe je het wilt bekijken), en daar betaalde ik voor mijn busabonnement 21.5 euro per maand. Met dat abonnement (de BuzzyPass) kon ik doorheen heel Vlaanderen De Lijn (de maatschappij die het ov daar verzorgt) gebruiken. In Nederland kun je dat zelfs niet met die 97 euro uitrichten.
In verband met openbaar vervoer luidt mijn conclusie dus dat het in Nederland een stuk goedkoper kan. De regering moedigt ons wel de hele tijd aan om het ov te nemen in plaats van de auto, maar als je met een gezin bent, komt de auto goedkoper uit qua benzine, hoewel die prijzen ook steeds de lucht in blijven schieten. En daarnaast heb je natuurlijk meer vrijheid en een groter reiscomfort met de wielenwagen.
Dus regering, denk aan het milieu, en maak de prijzen van het ov wat normaler, zodat het aantrekkelijker wordt! Anderzijds wel weer mijn complimenten voor Nederland ivm dat de treinen meestal op tijd arriveren (op mijn traject ten minste).
In minder dan een jaar tijd ben ik maar liefst twee keer verhuisd. Van Nederland naar België en dan twee maanden geleden weer van Belgë naar Nederland. Als ik nu nog geen Belgnederlandenhopper ben, weet ik het ook niet meer, hoor.
Wat ik wel moet zeggen, is dat door zoveel te verhuizen de verschillen tussen beide landen nog eens extra hard opvallen. Je vergist je in het taalgebruik, de prijzen in de winkels lijken plots weer anders en het schoolsysteem valt ook bijna niet te vergelijken. Omdat het veel te veel is om alles tegelijkertijd uit beide landen te vergelijken in 1 blogbericht, ga ik telkens een onderwerp uitkiezen.
Vandaag: het ov (openbaar vervoer voor de Belgische lezers ;) )!
Het eerste wat me te binnen schiet als ik aan het openbaar vervoer denk, is hoe schandalig duur het eigenlijk in Nederland is voor me als middelbare scholier. Ik moet de trein nemen om naar school te gaan en daarna nog even de metro. Aangezien je bij de "en es" (de ns in Nederland stemt overeen met de NMBS in België) maar tot je 11 bent recht hebt op een reductietarief en daarna pas weer het studenten- ov als kortingsmogelijkheid komt, zit ik met mijn zestien winters ín de verkeerde leeftijdscategorië.
Resultaat: om naar school te gaan, moet ik elke maand 120 euro treinabonnementskosten afdokken (dan hebben we het over slechts 10 minuutjes trein enkele reis) en dan nog eens 37.50 euro voor 1 zone "metro, bus en tram", vanaf de twee treinhaltes.
Totaalbedrag: 157.50 euro per maand, en dan heb ik ook nog eens een zus die hetzelfde moet betalen- ja, we zitten op dezelfde school.
Oké, ik kan een 4-zone abonnement nemen voor de "bus, tram en metro", maar dan ben ik elke dag langer onderweg, wat ook niet handig is, want als puber heb je altijd te weinig tijd. Daarnaast zou me dat ook al een slordige 97 euro kosten.
Hoe zit het dan in Belgë?
Daar woonde ik qua afstand even ver van school/ even dicht bij school (hangt ervan af hoe je het wilt bekijken), en daar betaalde ik voor mijn busabonnement 21.5 euro per maand. Met dat abonnement (de BuzzyPass) kon ik doorheen heel Vlaanderen De Lijn (de maatschappij die het ov daar verzorgt) gebruiken. In Nederland kun je dat zelfs niet met die 97 euro uitrichten.
In verband met openbaar vervoer luidt mijn conclusie dus dat het in Nederland een stuk goedkoper kan. De regering moedigt ons wel de hele tijd aan om het ov te nemen in plaats van de auto, maar als je met een gezin bent, komt de auto goedkoper uit qua benzine, hoewel die prijzen ook steeds de lucht in blijven schieten. En daarnaast heb je natuurlijk meer vrijheid en een groter reiscomfort met de wielenwagen.
Dus regering, denk aan het milieu, en maak de prijzen van het ov wat normaler, zodat het aantrekkelijker wordt! Anderzijds wel weer mijn complimenten voor Nederland ivm dat de treinen meestal op tijd arriveren (op mijn traject ten minste).
maandag 14 mei 2012
Smile, just take a smile :)
Lachen, we kunnen niet zonder, want zonder het lachen zou het leven een stuk minder lachwekkend zijn. Lachen is natuurlijk niet altijd even eenvoudig, als het je bijvoorbeeld niet mee zit, maar met deze 7 redenen, zal je toch een beetje gemotiveerder zijn om wél lekker vaak te lachen.
- Het is zonde om elke dag je tanden te poetsen, een beugel te nemen om tandafwijkingen te corrigeren, je tanden te flossen,… om dan al dat werk niet te showen. Als we naar de kapper geweest zijn, willen we toch ook dat iedereen dat ziet?
- Lachen is gewoon mooi, het maakt een sympathieke, uitnodigende indruk.
- Ik heb ooit gelezen, dat doordat je tanden bij het lachen blootgesteld worden aan de zon, ze witter worden. Het is beter/ gezonder dan van die tandpasta te gebruiken die ze witter maakt. Een erg goede reden dus.
- Lachen werkt goed tegen depressies.
- Als er iemand stiekem een foto van je neemt en die vervolgens op Facebook ofzo plaatst, is het leuker om er met een lachend gezicht op te staan dan met een erg humeurig gezicht. Anders krijg je snel de naam “zuurpruim”, als je niet goed oplet.
- Als je lacht, gaan er deuren voor je open. Iedereen vindt je dan een vrolijk persoon én gaat dan moeite doen om met je in contact te komen. Want, wie wil er nou niet omgaan met een enthousiast iemand? (oké, dit is misschien een beetje hetzelfde als reden 2)
- Stel: je loopt lachend over straat en het is je droom om model of iets dergelijks te worden (wie heeft als meisje nou eens niet daarvan gedroomd? Het is net hetzelfde als kleuters die zeggen “ik wil later prinses worden”), heb je meer kans dat als een agent je spot, hij je ook daadwerkelijk aanspreekt. Ten eerste omdat je met een smile op je gezicht gewoon meer uitstraling hebt, en ten tweede omdat dat gewoon de drempel voor een praatje kleiner maakt.
Zo, ik hoop op deze manier de boodschap overgebracht te hebben. J
maandag 7 mei 2012
Hello school, bye-bye Meivakantie
Jawel, de meivakantie is over, voorbij. Helaas, helaas, helaas.
Nou ja, met vakanties ben ik erg raar ingesteld. Tijdens de vakantie zelf heb ik altijd het gevoel dat ik een zee van tijd heb, dus dat ik niets moet overhaasten. Dan denk ik zelfs nog even: "Op zich zou een schooldagje er wel tussendoor kunnen". (ja, dit klinkt al helemaal nerdy)
Het laatste weekend van de vakantie vindt dan een gevoelsmatige omslag plaats. De zee van tijd is weg, slechts enkele regendruppeltjes blijven over. Ik moet nog allerlei dingen doen, heb het veel te druk en loop mezelf voorbij. Om dan maandagochtend (vanochtend dus ;) ) met een doodmoe hoofd op te staan uit bed. Weg is het lange uitslapen. Welkom dagdagelijkse routine met de trein halen, huiswerk, so's, het roosterbord checken als je op school komt met de hopeloze hoop dat er wat zou uitvallen zodat je eerder klaar bent...
Hoewel, heel erg klagen mag ik niet. Ik werk ten slotte voor mijn toekomst en er zijn veel meiden in de wereld die niet kunnen studeren en helemaal in armoede leven. Op dat vlak ben ik eigenlijk een "luxe-beest". En iedereen weer terugzien op school is natuurlijk ook erg leuk. :D
Zo zie je maar, alles heeft zijn positieve en negatieve kanten.
Vakantie is happiness, maar als je het je hele leven zou hebben, zou het net zoals het schoolleven een routinezaak worden.
Nou ja, met vakanties ben ik erg raar ingesteld. Tijdens de vakantie zelf heb ik altijd het gevoel dat ik een zee van tijd heb, dus dat ik niets moet overhaasten. Dan denk ik zelfs nog even: "Op zich zou een schooldagje er wel tussendoor kunnen". (ja, dit klinkt al helemaal nerdy)
Het laatste weekend van de vakantie vindt dan een gevoelsmatige omslag plaats. De zee van tijd is weg, slechts enkele regendruppeltjes blijven over. Ik moet nog allerlei dingen doen, heb het veel te druk en loop mezelf voorbij. Om dan maandagochtend (vanochtend dus ;) ) met een doodmoe hoofd op te staan uit bed. Weg is het lange uitslapen. Welkom dagdagelijkse routine met de trein halen, huiswerk, so's, het roosterbord checken als je op school komt met de hopeloze hoop dat er wat zou uitvallen zodat je eerder klaar bent...
Hoewel, heel erg klagen mag ik niet. Ik werk ten slotte voor mijn toekomst en er zijn veel meiden in de wereld die niet kunnen studeren en helemaal in armoede leven. Op dat vlak ben ik eigenlijk een "luxe-beest". En iedereen weer terugzien op school is natuurlijk ook erg leuk. :D
Zo zie je maar, alles heeft zijn positieve en negatieve kanten.
Vakantie is happiness, maar als je het je hele leven zou hebben, zou het net zoals het schoolleven een routinezaak worden.
zondag 18 maart 2012
Gedicht: Kunst
Aangezien ik het momenteel ge-wel-dig druk heb, heb ik niet echt tijd om een nieuw uitgebreid blogbericht te plaatsen (tja, ik geef het gewoon toe, want eerlijk duurt het langst). Omdat ik deze blog niet graag weken blanco laat staan, heb ik maar even in mijn computerarchief gezocht. En met succes!
Ik heb nog een gedicht teruggevonden, dat ik heb geschreven toen ik elf was. Net zoals mijn gedicht "Het spook in het kasteel", is dit gedicht op school in de grote gedichtenmap verdwenen. Gelukkig had ik er zelf nog een exemplaar van liggen.
Nou ja, mijn liefde voor kunst heb ik al jaren, zoals jullie in dit gedicht kunnen lezen.
Have fun! :D
Kunst, mijn ideaal.
Je bent een taal
Je zegt het allemaal.
Soms brutaal.
Je geeft je kleur aan mijn bestaan.
Soms dicht je over de maan,
Liefde of de dood.
Geluk klein of groot.
Ik ontmoet je overal.
In berg en dal,
Voor altijd blijf je in mijn hart.
Want, je bent echt apart.
Ik heb nog een gedicht teruggevonden, dat ik heb geschreven toen ik elf was. Net zoals mijn gedicht "Het spook in het kasteel", is dit gedicht op school in de grote gedichtenmap verdwenen. Gelukkig had ik er zelf nog een exemplaar van liggen.
Nou ja, mijn liefde voor kunst heb ik al jaren, zoals jullie in dit gedicht kunnen lezen.
Have fun! :D
Kunst
Kunst, je maakt iedereen blij.
Je maakt gevoelens vrij.Kunst, mijn ideaal.
Je bent een taal
Die alle mensen verstaan.
Een lach, een traan.Je zegt het allemaal.
Soms brutaal.
Maar meestal lief.
Kunst, je bent m’n hartendief.Je geeft je kleur aan mijn bestaan.
Soms dicht je over de maan,
Of over de nacht,
Vol sterrenpracht.Liefde of de dood.
Geluk klein of groot.
Geen enkel gevoel is je onbekend.
Waarheen ik mijn blik ook wend,Ik ontmoet je overal.
In berg en dal,
In de lucht en op de zee,
Overal ga je met me mee.Voor altijd blijf je in mijn hart.
Want, je bent echt apart.
zondag 11 maart 2012
Ge-Spam-med!!!
Toen ik eergisteren mijn “alternatieve mailbox” checkte, zat er echt een type verrassingsmail in. Ik kreeg een werkaanbieding van een Engels bedrijf (dus ja, helaas was de mail ook in het Engels, met af en toe wat moeilijke termen, wat me dwong om de mail eerst enkele keren te overlezen vooraleer ik het helemaal snapte). Ze zoeken naar mensen in Europa en ‘toevallig’ lijk ik erg geschikt voor de functie, ten minste, als ik iets van computers ken.
Ik hoef alleen even mijn contactgegevens op te sturen, en laten weten wanneer ik het beste telefonisch bereikbaar ben. Er hangt een hoog salaris, werkzekerheid, etc. aan vast. Goh, wat heb ik mazzel, zeg.
Ik heb wel wat verstand van computers (nou ja, heb toch al ontdekt hoe ik een blog moet aanmaken, en dat is een hele overwinning voor me persoonlijk ;) ). En daarnaast, weten die mensen van het bedrijf veel hoe goed ik met computer overweg kan. Aangezien ze waarschijnlijk geen Nederlands kunnen, lezen ze heus niet in dit blogbericht mijn werkelijke computercapaciteiten. :P
Een goede job in tijden van crisis, en dat terwijl ik amper zestien ben… Aanlokkelijk. En weer zo onwerkelijk. Met andere woorden: junkmail, maar dan wel met enkele dingetjes erin die zich onderscheiden van het normale kaliber spam- wat die dingetjes precies zijn, meld ik niet, omwille van mijn privacy.
Even kreeg ik nog een wild plan om die mail te beantwoorden, uiteraard niet met mijn werkelijke gegevens want dat zou pas dom zijn, louter voor de gein. Want misschien was die mail ook wel gewoon een vroege aprilgrap?
Dat plan liet ik gauw varen, aangezien het nergens op slaat. Daarnaast is het gewoon gevaarlijk, om op zulke dingen in te gaan. Nou ja, jullie waarschuwen voor dergelijke mails moet ik niet, het boek Bitterzoet van Simone de Jong doet dit al genoeg.
De mail verdween bij mij dus onverbiddelijk in de junkbox. Ik heb wel mezelf nog even een pets op mijn hoofd gegeven omdat ik die mail überhaupt open geklikt heb- wat als ik er een mooi virus aan overhoud? De volgende keer moet ik zoiets maar onmiddellijk deleten.
Ook al is het mijn tweede mailadres waarop ik die mail ontving, ik zou niet graag een nieuw, tweede mailadres willen aanmaken. Ik heb wel wat beters te doen, zoals dit blogbericht schrijven. ;)
Trouwens nog een extra weettedingetje (zo, wat een bizarre term gebruik ik nou weer): vandaag is het mijn zestiende-en-halve verjaardag!!! Niet zo speciaal als een echte verjaardag natuurlijk, maar misschien toch een feestje waard? Of misschien is elke dag wel weer een feest, want elke dag die je ouder wordt, kun je misschien wel beschouwen als "een verjaardag".
Ik hoef alleen even mijn contactgegevens op te sturen, en laten weten wanneer ik het beste telefonisch bereikbaar ben. Er hangt een hoog salaris, werkzekerheid, etc. aan vast. Goh, wat heb ik mazzel, zeg.
Ik heb wel wat verstand van computers (nou ja, heb toch al ontdekt hoe ik een blog moet aanmaken, en dat is een hele overwinning voor me persoonlijk ;) ). En daarnaast, weten die mensen van het bedrijf veel hoe goed ik met computer overweg kan. Aangezien ze waarschijnlijk geen Nederlands kunnen, lezen ze heus niet in dit blogbericht mijn werkelijke computercapaciteiten. :P
Een goede job in tijden van crisis, en dat terwijl ik amper zestien ben… Aanlokkelijk. En weer zo onwerkelijk. Met andere woorden: junkmail, maar dan wel met enkele dingetjes erin die zich onderscheiden van het normale kaliber spam- wat die dingetjes precies zijn, meld ik niet, omwille van mijn privacy.
Even kreeg ik nog een wild plan om die mail te beantwoorden, uiteraard niet met mijn werkelijke gegevens want dat zou pas dom zijn, louter voor de gein. Want misschien was die mail ook wel gewoon een vroege aprilgrap?
Dat plan liet ik gauw varen, aangezien het nergens op slaat. Daarnaast is het gewoon gevaarlijk, om op zulke dingen in te gaan. Nou ja, jullie waarschuwen voor dergelijke mails moet ik niet, het boek Bitterzoet van Simone de Jong doet dit al genoeg.
De mail verdween bij mij dus onverbiddelijk in de junkbox. Ik heb wel mezelf nog even een pets op mijn hoofd gegeven omdat ik die mail überhaupt open geklikt heb- wat als ik er een mooi virus aan overhoud? De volgende keer moet ik zoiets maar onmiddellijk deleten.
Ook al is het mijn tweede mailadres waarop ik die mail ontving, ik zou niet graag een nieuw, tweede mailadres willen aanmaken. Ik heb wel wat beters te doen, zoals dit blogbericht schrijven. ;)
Trouwens nog een extra weettedingetje (zo, wat een bizarre term gebruik ik nou weer): vandaag is het mijn zestiende-en-halve verjaardag!!! Niet zo speciaal als een echte verjaardag natuurlijk, maar misschien toch een feestje waard? Of misschien is elke dag wel weer een feest, want elke dag die je ouder wordt, kun je misschien wel beschouwen als "een verjaardag".
donderdag 16 februari 2012
Adios ijsperiode?
Na erg koud weer, wordt het sinds enkele dagen steeds “warmer”. Van mij mocht het wel, ik ben niet echt treurig, want telkens die vreselijke kou buiten is geen pretje. Je neus bevriest en er loopt doorzichtig snot uit, je handen staan helemaal stijf,... Voor mij had het lang genoeg geduurd. Tijd voor de zomer, durf ik zelfs te verkondigen!
Pas op, toen ik vrijdagnamiddag (3 februari) de eerste sneeuwvlokjes zag vallen in België, had ik een welkom-winter-gevoel. Dit jaar hadden we al geen witte Kerst gehad, helemaal niets van sneeuw. Daar word je ook niet vrolijk van, zo lijkt het net alsof je geen winter gehad hebt.
Sterker nog: de temperaturen waren bijzonder mild. Op zich wel heerlijk, uitgezonderd die harde rukwinden dan waar we de afgelopen maanden mee te kampen hebben gekregen. (Zo, ik klink al net als de weerman op televisie. Heb ik soms verborgen ambities in me? :P)
Soit, de sneeuw was in het begin welkom. Ik vind het altijd zo mooi om naar te kijken. Hoe het landschap wit wordt. Het lijkt ook meteen een stuk lichter overdag, doordat de sneeuw de zon weerkaatst. Als je er dan nog een warme kop chocolademelk met slagroom (I luf chocolate) bijneemt, is het plaatje compleet.
Ook de schaatsende kinderen zijn altijd geweldig. Die zie je trouwens meer in Nederland. Daar zijn erg veel vijvers, mogelijkheden zat dus om op het ijs te gaan. Zeker omdat die vijvers sneller dichtvriezen dan een groot meer. Helaas weer geen Elfstedentocht dit jaar. (Stiekem had ik er een beetje op gehoopt, dus op dat vlak mocht van mij de koude wel nog even blijven aanhouden. Net lang genoeg voor de tocht.) Niet dat ik van plan was om eraan deel te nemen, hoor. Kan ik helemaal niet goed genoeg voor schaatsen en ik heb er ongetwijfeld te weinig uithouding voor, ploeteren op schaatsen terwijl het vriest.
Maar de koude eist eveneens haar tol. Er zijn, vooral in het Oosten van Europa, honderden doden gevallen. Ik ben ook soms geschrokken van de temperaturen daar, want ik heb lagere temperaturen dan -30 °C gelezen op plaatsen waar het anders niet zo ijzig is. Echt niet normaal, man. En dan vind ik -10 °C al zo extreem…
Helaas, slecht nieuws voor de koukleunen onder ons: dergelijke “frisse” periodes gaan in de toekomst veel vaker voorvallen in Europa, bij ons en de andere gebieden die getroffen zijn. Als gevolg- hoe bizar het ook klinkt- van de klimaatopwarming. Door het smeltende poolijs, hebben ze in het uiterste noorden (het noordwesten van Rusland bijvoorbeeld) juist minder gure temperaturen gehad als anders. Wij krijgen meer te maken met continentale lucht, en het matigende effect van de zee wordt ingetoomd. Ten minste, als ik het goed heb begrepen. ;)
Maar ach, voor deze winter is het (hopelijk) voorbij, dus ik wacht even af wat het volgend jaar wordt. Al denk ik persoonlijk dat die theorie wel kan kloppen: vaker barre periodes.
Hoe dan ook, nu zeg ik even: Adios ijsperiode!!!
Pas op, toen ik vrijdagnamiddag (3 februari) de eerste sneeuwvlokjes zag vallen in België, had ik een welkom-winter-gevoel. Dit jaar hadden we al geen witte Kerst gehad, helemaal niets van sneeuw. Daar word je ook niet vrolijk van, zo lijkt het net alsof je geen winter gehad hebt.
Sterker nog: de temperaturen waren bijzonder mild. Op zich wel heerlijk, uitgezonderd die harde rukwinden dan waar we de afgelopen maanden mee te kampen hebben gekregen. (Zo, ik klink al net als de weerman op televisie. Heb ik soms verborgen ambities in me? :P)
Soit, de sneeuw was in het begin welkom. Ik vind het altijd zo mooi om naar te kijken. Hoe het landschap wit wordt. Het lijkt ook meteen een stuk lichter overdag, doordat de sneeuw de zon weerkaatst. Als je er dan nog een warme kop chocolademelk met slagroom (I luf chocolate) bijneemt, is het plaatje compleet.
Ook de schaatsende kinderen zijn altijd geweldig. Die zie je trouwens meer in Nederland. Daar zijn erg veel vijvers, mogelijkheden zat dus om op het ijs te gaan. Zeker omdat die vijvers sneller dichtvriezen dan een groot meer. Helaas weer geen Elfstedentocht dit jaar. (Stiekem had ik er een beetje op gehoopt, dus op dat vlak mocht van mij de koude wel nog even blijven aanhouden. Net lang genoeg voor de tocht.) Niet dat ik van plan was om eraan deel te nemen, hoor. Kan ik helemaal niet goed genoeg voor schaatsen en ik heb er ongetwijfeld te weinig uithouding voor, ploeteren op schaatsen terwijl het vriest.
Maar de koude eist eveneens haar tol. Er zijn, vooral in het Oosten van Europa, honderden doden gevallen. Ik ben ook soms geschrokken van de temperaturen daar, want ik heb lagere temperaturen dan -30 °C gelezen op plaatsen waar het anders niet zo ijzig is. Echt niet normaal, man. En dan vind ik -10 °C al zo extreem…
Helaas, slecht nieuws voor de koukleunen onder ons: dergelijke “frisse” periodes gaan in de toekomst veel vaker voorvallen in Europa, bij ons en de andere gebieden die getroffen zijn. Als gevolg- hoe bizar het ook klinkt- van de klimaatopwarming. Door het smeltende poolijs, hebben ze in het uiterste noorden (het noordwesten van Rusland bijvoorbeeld) juist minder gure temperaturen gehad als anders. Wij krijgen meer te maken met continentale lucht, en het matigende effect van de zee wordt ingetoomd. Ten minste, als ik het goed heb begrepen. ;)
Maar ach, voor deze winter is het (hopelijk) voorbij, dus ik wacht even af wat het volgend jaar wordt. Al denk ik persoonlijk dat die theorie wel kan kloppen: vaker barre periodes.
Hoe dan ook, nu zeg ik even: Adios ijsperiode!!!
zaterdag 4 februari 2012
Getagd door Isabelle!
Yes, ik ben getagd door Isabelle. Ze heeft me 11 vragen gegeven om te beantwoorden, en dat doe ik uiteraard met erg veel enthousiasme. De regels ivm het taggen ga ik niet overnemen. Lekker rebels. :P
Mijn vragen:
1. Verklaar de naam van je blog.
Toevallig heb ik daar een topic over geschreven, in november. Dat was mijn tweede blogbericht op deze blog. Hier de link: http://www.sprekendeschrijfsels.blogspot.com/2011/11/sprekende-schrijfsels.html
Zo, dat bespaart me erg veel typwerk.
2. Wat zou je nooit eten?
Dat ingewanden vlees lijkt me maar ranzig, zoals varkenshersentjes, darmpjes,... De lever kan overigens wel lekker zijn, vind ik. Verder ben ik geen liefhebber van asperges, spruiten en gestoofd witloof.
3. Bij welk liedje zet je de radio meteen af?
Wat een moeilijke vraag! Ik heb niet in één-twee-drie een specifiek nummer, maar ik kan bijvoorbeeld snel verveeld raken bij balades of schlagers. Wel hangt dat natuurlijk af van de persoon die het zingt en het nummer. Elk nummer is anders.
4. Wat zou je graag goed kunnen doen?
Ik zou graag (nog) beter leren tekenen (ik spendeer véél te weinig tijd momenteel aan tekenen, dus die hobby verwaarloos ik een beetje). Maar, als ik echt zou kunnen kiezen, dan zou ik voor goed kunnen zingen gaan, alleen al uit medelijden voor mijn omgeving, die al erg vaak mijn 'kattengejank' moet aanhoren.
5. Wat drink je het liefst op een feestje?
Meestal ga ik gewoon voor cola, valt me op. Het giet gemakkelijk binnen, smaakt lekker en je hoeft niet te vrezen er teveel van op te hebben.
6. Wat vind je een slechte eigenschap van mensen?
Laf zijn, hypocriet zijn, liegen en weinig medeleven hebben. Aan die eigenschappen kan ik me dood ergeren. Dus, je bent gewaarschuwd. ;)
7. Lees je liever boeken of kijk je liever films?
Dilemma. Ik doe het allebei erg graag. Ik ben dus een boekenliefhebber én een filmliefhebber. Hangt er trouwens ook vanaf welke boeken/welke films. Bij boeken houd ik erg veel van thrillers, en bijvoorbeeld niet snel van een eenvoudig doorsneeverhaal (cliché dus). Bij films houd ik niet van typische actiefilms, die meer geweld dan een verhaal bevatten. Ik hoop op deze manier toch een beetje deze vraag beantwoord te hebben.
8. Zou je liever één dag onzichtbaar willen zijn of één dag kunnen vliegen?
Eén dag kunnen vliegen. Als kleuter wou ik vaak kunnen vliegen, dus daarom ga ik voor het vliegen, ook al lijkt onzichtbaar zijn me ook wel erg leuk.
9. Wat is jouw stopwoordje op dit moment?
Ongetwijfeld 'zeg maar' en 'weet je'. Ik betrap mezelf veel te vaak op het gebruiken van die woorden. Dan denk ik trouwens in mezelf: 'Nee, niet weer dat woord.' Maar, dan is het al te laat.
10. Wat zullen we nooit op jouw blog lezen en waarom niet?
Erg persoonlijke dingen, omdat je natuurlijk nooit weet wie allemaal een kijkje neemt op je blog... Te persoonlijk worden is dan zeker niet handig.
11.Welke taal zou je nog heel graag willen leren?
Spaans! Ik heb het niet in mijn vakkenpakket zitten, en ga het er ook niet (meer) bijnemen, omdat ik dan ontzettend veel inhaalwerk zou hebben. Maar, ik denk dat ik het ooit zelfstandig eens bijleer. Verder lijkt Chinees me wel leuk, maar aangezien ik niet echt een talenknobbel heb, acht ik de kans om die taal ooit erg goed te kunnen, erg klein. Het zou dus een soort van verloren moeite zijn, als ik die taal ga leren. Met al die karakters.
Zo, dit zijn mijn antwoorden op de vragen.
Voor degenen die willen heb ik hieronder 11 vragen om te beantwoorden. Wat je ermee doet, is je eigen keus.
1) Lijkt het jou erger om een week zonder mobieltje door te brengen of een week zonder computer? (bij het mobieltje moet je wel even ervan uitgaan dat het een erg ouderwets model is, dus zonder internet)
2) Welk land wil je alleszins één keer in je leven bezocht hebben?
3) Wat is jouw grootste droom?
4) Aan welk schoolvak had/heb je een hekel?
5) Wat zou je doen met 1 miljoen?
6) Welk seizoen vind je het leukste?
7) Ben je eerder een ochtend-of avondmens?
8) Als je voor één dag in een dier zou kunnen veranderen, welk dier zou dat dan zijn?
9) Voor welk gerecht smelt je helemaal weg?
10) Ga je tijdens een feestje eerder bij de bar staan of op de dansvloer?
11) Wat vind je erg leuke eigenschappen bij mensen?
Mijn vragen:
1. Verklaar de naam van je blog.
Toevallig heb ik daar een topic over geschreven, in november. Dat was mijn tweede blogbericht op deze blog. Hier de link: http://www.sprekendeschrijfsels.blogspot.com/2011/11/sprekende-schrijfsels.html
Zo, dat bespaart me erg veel typwerk.
2. Wat zou je nooit eten?
Dat ingewanden vlees lijkt me maar ranzig, zoals varkenshersentjes, darmpjes,... De lever kan overigens wel lekker zijn, vind ik. Verder ben ik geen liefhebber van asperges, spruiten en gestoofd witloof.
3. Bij welk liedje zet je de radio meteen af?
Wat een moeilijke vraag! Ik heb niet in één-twee-drie een specifiek nummer, maar ik kan bijvoorbeeld snel verveeld raken bij balades of schlagers. Wel hangt dat natuurlijk af van de persoon die het zingt en het nummer. Elk nummer is anders.
4. Wat zou je graag goed kunnen doen?
Ik zou graag (nog) beter leren tekenen (ik spendeer véél te weinig tijd momenteel aan tekenen, dus die hobby verwaarloos ik een beetje). Maar, als ik echt zou kunnen kiezen, dan zou ik voor goed kunnen zingen gaan, alleen al uit medelijden voor mijn omgeving, die al erg vaak mijn 'kattengejank' moet aanhoren.
5. Wat drink je het liefst op een feestje?
Meestal ga ik gewoon voor cola, valt me op. Het giet gemakkelijk binnen, smaakt lekker en je hoeft niet te vrezen er teveel van op te hebben.
6. Wat vind je een slechte eigenschap van mensen?
Laf zijn, hypocriet zijn, liegen en weinig medeleven hebben. Aan die eigenschappen kan ik me dood ergeren. Dus, je bent gewaarschuwd. ;)
7. Lees je liever boeken of kijk je liever films?
Dilemma. Ik doe het allebei erg graag. Ik ben dus een boekenliefhebber én een filmliefhebber. Hangt er trouwens ook vanaf welke boeken/welke films. Bij boeken houd ik erg veel van thrillers, en bijvoorbeeld niet snel van een eenvoudig doorsneeverhaal (cliché dus). Bij films houd ik niet van typische actiefilms, die meer geweld dan een verhaal bevatten. Ik hoop op deze manier toch een beetje deze vraag beantwoord te hebben.
8. Zou je liever één dag onzichtbaar willen zijn of één dag kunnen vliegen?
Eén dag kunnen vliegen. Als kleuter wou ik vaak kunnen vliegen, dus daarom ga ik voor het vliegen, ook al lijkt onzichtbaar zijn me ook wel erg leuk.
9. Wat is jouw stopwoordje op dit moment?
Ongetwijfeld 'zeg maar' en 'weet je'. Ik betrap mezelf veel te vaak op het gebruiken van die woorden. Dan denk ik trouwens in mezelf: 'Nee, niet weer dat woord.' Maar, dan is het al te laat.
10. Wat zullen we nooit op jouw blog lezen en waarom niet?
Erg persoonlijke dingen, omdat je natuurlijk nooit weet wie allemaal een kijkje neemt op je blog... Te persoonlijk worden is dan zeker niet handig.
11.Welke taal zou je nog heel graag willen leren?
Spaans! Ik heb het niet in mijn vakkenpakket zitten, en ga het er ook niet (meer) bijnemen, omdat ik dan ontzettend veel inhaalwerk zou hebben. Maar, ik denk dat ik het ooit zelfstandig eens bijleer. Verder lijkt Chinees me wel leuk, maar aangezien ik niet echt een talenknobbel heb, acht ik de kans om die taal ooit erg goed te kunnen, erg klein. Het zou dus een soort van verloren moeite zijn, als ik die taal ga leren. Met al die karakters.
Zo, dit zijn mijn antwoorden op de vragen.
Voor degenen die willen heb ik hieronder 11 vragen om te beantwoorden. Wat je ermee doet, is je eigen keus.
1) Lijkt het jou erger om een week zonder mobieltje door te brengen of een week zonder computer? (bij het mobieltje moet je wel even ervan uitgaan dat het een erg ouderwets model is, dus zonder internet)
2) Welk land wil je alleszins één keer in je leven bezocht hebben?
3) Wat is jouw grootste droom?
4) Aan welk schoolvak had/heb je een hekel?
5) Wat zou je doen met 1 miljoen?
6) Welk seizoen vind je het leukste?
7) Ben je eerder een ochtend-of avondmens?
8) Als je voor één dag in een dier zou kunnen veranderen, welk dier zou dat dan zijn?
9) Voor welk gerecht smelt je helemaal weg?
10) Ga je tijdens een feestje eerder bij de bar staan of op de dansvloer?
11) Wat vind je erg leuke eigenschappen bij mensen?
Abonneren op:
Posts (Atom)